https://telegram.me/empireoflies

وقتی رسانه‌های حامی بهاییت، امیرکبیر را سانسور می‌کنند

اختصاصی- به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: ۲۰ دی ماه مصادف با ۱۶۵مین سالگرد قتل امیرکبیر است.

امیرکبیر صدراعظم کاردان ایران در دوره ناصرالدین‌شاه، قهرمان مبارزه با استعمار، استبداد و نیز اصلاحگر امور سیاسی و دینی بود. وی با ورود به دستگاه دربار، به امور مهمی چون تثبیت قدرت مرکزی از طریق برخورد با عوامل تهدید کننده داخلی و خارجی پرداخت. مهمترین اقدام وی در زمینه داخلی، علاوه بر برخورد با شورش‌های داخلی، سرکوب شورش بهائیت بود که با اقدامات مقتدرانه و البته روشهای متفاوت امیر صورت گرفت. به گونه ای که بعد از برخورد امیر و سرکوب شورش و بلواهای آنها، بهائیان دیگر جرأت نکردند امنیت سیاسی کشور را با تهدید مواجه سازند. اقدامی قاهرانه که در نهایت در کنار سایر اقدامات اصلاحگرانه‌اش، موجبات قتل او را فراهم کرد. با این توضیحات به نحوه برخورد امیر با بهائیت و نیز دلایل او در سرکوب این شورش می‌پردازیم؛ مبارزه‌ای که اکنون سبب شده این بزرگمرد تاریخ ایران توسط بسیاری از رسانه‌های بیگانه و وابستگان آنها بایکوت شود و یا درباره مقابله او با بهاییان سخنی گفته نشود.

امیرکبیر از صدارت تا برخورد با بهائیان

«محمد تقــی فراهانی» معروف به «امیر کبیر» در سال ۱۲۲۲ ه.ق در شهره هزاوه فراهان به دنیا آمد. وی با سپری نمودن دوران کودکی خود در خانواده قائم مقام و آشنایی با بسیاری از امور سیاسی و مملکت‌داری، آثار هوش و علاقه خود به این امور را نشان داد که در نهایت باعث ورود او به دربار و نیز مقام صدارت ناصرالدین شاه در سال ۱۲۶۴ ه.ق گردید. امیر از همان زمانی که عهده‌دار مقام صدارت گردید، با آشفتگیهای سیاسی و اقتصادی که ماحصل دوران قبل از وی بود، مواجه گردید. چنانچه در امور سیاسی علاوه بر ناامنی و فساد، امنیت داخلی با خطر شورشهای داخلی و جنبشهای فرقه‌ای نوظهوری چون بهائیت مواجه بود. جنبش بهائیت ریشه در افکار افرادی چون شیخ‌احمد احسائی و سید کاظم رشتی داشت که بعدها توسط افرادی چون علی‌محمد باب و میرزا حسینعلی نوری معروف به «بهاء الله» گسترش یافته و تلاشهایی در جهت تبلیغ آن و نیز جذب مردم به آن آغاز شد.

فعالیت بهائیان در شرایطی آغاز شد که بسیاری از مردم  از نظر اقتصادی و اجتماعی وضعیت مناسبی نداشتند. میزان آگاهی و سواد مردم در پایینترین سطح خود قرار داشت و به علت وضعیت نابسامان اقتصادی، جذب مردم به فرقه بهائی و تهدید امنیت کشور، امری محتمل به نظر می‌رسید.

فرقه ضاله بهائی به طور مشخص در دوره محمدشاه با ایجاد شورش و ناامنی، درصدد دستیابی به اهداف خود برآمد. اما تحرکات جدی آنها در دوره ناصرالدین شاه گسترش یافت. در واقع «با مرگ محمدشاه اغلب ولایات را شورش فراگرفت که بزرگترین آنها فتنه سالار بود. در دوره فترت، پیشوایان بابی نیز از فرصت استفاده کرده و در نشر پیام باب و دعوت مردم کوشش فراوان نمودند. دولت امیر که هنوز آن شورشها را فروننشانده بود، با غائله بابیان مواجه گردید.»۱ در این شرایط، ملا حسین بشرویه و ملامحمدعلی بارفروشی فتنه وسیعی در خراسان و مازندران به راه انداخته و در شهرهای زنجان و یزد نیز افرادی از این فرقه، دست به شورش و ناامنی زده بودند.

امیرکبیر اقدامات این فرقه را در راستای تضعیف قدرت مرکزی دیده و «با سیاست و درایت دریافت که این فتنه و آتش آن از گور انگلیسیها برمی‌خیزد و اگر درصدد رفع آن برنیاید بنیان مملکت سست خواهد شد.»۲ در واقع حدس امیر در این رابطه کاملاً درست بود، روسیه و انگلیس در آن زمان به‌رغم آنکه با یکدیگر رقابت داشتند؛ اما در زمینه حمایت از بهائیان متفق‌القول بودند. دو کشور تلاش داشتند با حمایت از این فرقه تازه تأسیس نفوذ خود را از این طریق شدت بخشند و علاوه بر آن «برای مقابله با روحانیت و علما که نفوذ و محبوبیت زیادی در میان مردم داشتند، از بابیها به عنوان سپر بلا بهره‌برداری کنند.»۳ البته ناصرالدین شاه هم در ابتدا همانند استعمارگران تلاش نمود تا با مهره بهائیان، سیاستهای روحانیان را خنثی نماید؛ اما زمانی که خطر ناامنی و تهدید قدرت مرکزی توسط بهائیان پیش آمد، از سیاست سرکوب آنها دفاع کرد.

در ابتدا بیشترین تلاشها جهت حمایت از این فرقه توسط روسیه صورت گرفت، چنانچه در یک نمونه «میرزا حسینعلی بها که پس از باب رهبری حزب را به عهده گرفت… طبق نوشته «کینیاز دالگورکی» (وزیر مختار روسیه، در ایران)، یکی از جاسوسان رسمی سفارت روسیه و همکار دالگورکی بوده و مخصوصاً در فاجعه قتل قائم مقام سهم عمده‌ای داشت.»۴ نامه‌ها و خاطرات به جامانده از دالگورکی نیز به خوبی گویای این موضوع است: «روزی که سیدکاظم در مورد باب امام زمان سخن می‌گفت… بی‌نهایت به سید احترام می‌کردم با یک حال خضوع و خشوع در حضور او خود را جمع کرده گفتم حضرت صاحب‌الامر! به من تفضل و ترحمی فرمایید بر من پوشیده نیست توئی تو.»۵ 

یکی از علل حمایت این کشورها از باب و فرقه نوظهور آنان این بود که حمایت از بهائیت، ضمن ایجاد اختلاف و دودستگی در میان مردم و دولت، می‌توانست شرایط مناسبی برای کشورهای بیگانه جهت گرفتن امتیاز از دولت فراهم نماید. از این رو امیر جهت مقابله با این فرقه دو سیاست سرکوب مستقیم و نیز قداست‌زدایی را در پیش گرفت. در سرکوب مستقیم، بعد از مقابله مستقیم و جنگ میان دولت و طرفداران باب، بسیاری از بابیان به خصوص رهبران آن همچون بشرویه‌ای و بارفروشی طی سالهای ۱۲۶۵- ۱۲۶۶ کشته شدند.

قداست‌زدایی از بهائیت

در سیاست قداست زدایی نیز «امیر کبیر» بدون مقابله مستقیم تلاش نمود تا جایگاه معنوی بهاییت را نزد مردم کاهش دهد تا مردم افکار واقعی او را درک کنند؛ زیرا در غیر اینصورت ممکن بود با مظلوم‌نمایی بهاییان، نتیجه معکوس گردد و بسیاری از مردم جذب اندیشه‌های این فرقه گردند. «کنت دوگبینو» نویسنده و دیپلمات فرانسوی (۱۸۱۶ – ۱۸۸۲) در این رابطه می‌نویسد که امیر «این اندیشه را داشت که بهترین راه برای برانداختن باب آن است که او را در معنا نابود گرداند. پس بر آن شد که او را از زندان چهریق بیرون آورد و آنطور که هست و یا آنطور که درباره‌اش عقیده داشت، به مردم بنمایاند…»۶ در این راستا امیر قبل از محاکمه برخی از رهبران فکری فرقه، به فتوای علما نیز رجوع کرد. در نهایت امیر موفق شد با گرفتن حکم اعدام باب از علمای تبریز، به غائله باب پایان دهد.

در موردی دیگر، «میرزا حسینعلی نوری»، از رهبران بهائیان و بنیانگذار اصلی بهائیت که بعدها نقش مهمی در تحرکات و بلوای بابیان داشت، توسط امیر به عراق تبعید شد. هرچند بعد از قتل امیرکبیر دوباره به ایران بازگشت و در برنامه‌ای گروهی همراه با بهائیان، دست به ترور ناکام ناصرالدین شاه زد. با این حال میرزا حسینعلی توانست به کمک روسیه جان سالم به در برد.

در نهایت امیر در سیاست برانداختن و سرکوب بهائیت در دوران صدراتش موفق گردید. به قول «جستین شیل» سفیر انگلیس در ایران اوایل دوره ناصری «پس از غائله زنجان پیروان باب جرأت نکردند که صلح و امنیت عمومی را به هم بزنند.»۷

«نورالدین چهاردهی»، پژوهنده تاریخ باب و بهاء نیز «از بزرگان ازلیها و بهائیها شنیده است که … اگر امیرکبیر نبود مسلما به مقصود خود می‌رسیدند.»۸ در مجموع  اقدامات اصلاحگرانه امیرکبیر در زمینه دینی و نیز سایر موضوعات باعث نفرت بهائیان و سایر دشمنان داخلی و خارجی از امیر و دسیسه چینی برای فراهم کردن نقشه قتل او گردید.

بهائیان «کینه‌‌ امیر را در دل‌ داشتند، کینه‌ای‌ که‌ در نوشته‌های‌ همکیشان‌ آنان، و بهائی‌ و بهائی‌ زادگان‌ در ایران‌ و امریکا، هنوز منعکس‌ است. بابیان‌ توطئه‌‌ کشتن‌ شاه‌ و امیر و امام‌ جمعه‌‌ تهران‌ را چیدند، ولی‌ امیر پرده‌ از روی‌ آن‌ برداشت.»۹ در نهایت اقدامات اصلاحگرانه امیر در زمینه‌های مختلف برایش گران تمام شد و دشمنانش با ترغیب ناصرالدین شاه به قتل او، زمینه‌ساز فرمان عزل و تبعید امیر شدند.

امیر بالاجبار از تهران همراه خانواده به کاشان تبعید می‌شود و در حمام فین کاشن به قتل می‌رسد. گفته می‌شود امیر کشته شدنش را پیش‌بینی کرده بود. با قتل امیر بسیاری از دشمنانش از جمله بهائیان نفسی آسوده کشیدند و دست به تحریکات جدیدی زدند که همین موضوع حکایت از اقتدار امیر در ساکت کردن آنان داشت؛ زیرا تا زمانی که امیر در قید حیات بود هیچ یک از آنان جرأت فعالیت و یا  برهم زدن امنیت را نداشتند.

حال با گذشت ۱۶۵ سال هنوز هم عناصر بهایی حاضر در رسانه‌های فارسی‌زبان بیگانه، کینه «امیر کبیر» را از دل بیرون نبرده و سعی می‌کنند با جعل تاریخی، این بزرگمرد تاریخ ایرانی را فردی جنایتکار و جلاد معرفی کنند که افراد بیگناه را می‌کشد، مانند همان دروغ‌هایی که اکنون علیه جمهوری‌اسلامی گفته می‌شود.

گفتنی است، بسیاری از عوامل رسانه‌های فارسی زبان بیگانه مانند «بی‌بی‌سی فارسی» بهایی هستند.

پانوشت:
۱٫ فریدون آدمیت، امیرکبیر و ایران، تهران، انتشارات خوارزمی، ۱۳۶۲، چاپ هفتم، ص ۴۴۷٫
۲٫ عباس اقبال آشتیانی، امیرکبیر، برآمدن، زندگی، صدرات و فرجام کار میرزا تقی خان امیرکبیر، تهران، مؤسسه انتشارات نگاه، ۱۳۹۲، چاپ دوم، ص ۹٫
۳٫ یراوند آبراهامیان، ایران بین دوانقلاب، ترجمه احمد گل محمدی، تهران، نشر نی، ۱۳۷۷، ص ۲۳٫
۴٫ علی اکبر هاشمی رفسنجانی، امیرکبیر یا قهرمان مبارزه با استعمار، تهران، مؤسسه انتشارات فراهانی، ۱۳۴۶، ص ۲۷۴- ۲۷۵٫
۵٫ کینیاز دالگورکی، گوشه‌های فاش نشده‌ای از تاریخ: از عملیات حیرت‌انگیز کینیاز دالگورکی جاسوس اسرارآمیز روسیه تزاری، ترجمه ابوالقاسم مرعشی، تهران: حافظ، بی تا، ص ۳۲٫
۶٫آدمیت، همان. ص ۴۴۸٫  
۷٫ آدمیت، همان. ص ۴۵۱٫
۸٫محمد برزگر، «فرقه بهائیت در ترازوی نقد» فصلنامه پلکان، شماره چهارم، سال دوم، بهار ۱۳۹۱، ص ۱۱ و ر، ک: نورالدین چهاردهی، باب کیست و سخن او چیست؟ ۱۳۵۰، ص ۶۰٫
۹٫آدمیت، همان. ص ۴۵۲٫

 

منابع:
۱- مرکز مطالعات تاریخ معاصر
۲- سایت تاریخ ایرانی
۳- امپراتوری دروغ

انتهای پیام/

 

امیرکبیر صدراعظم کاردان ایران در دوره ناصرالدین‌شاه، قهرمان مبارزه با استعمار، استبداد و نیز اصلاحگر امور سیاسی و دینی بود. وی با ورود به دستگاه دربار، به امور مهمی چون تثبیت قدرت مرکزی از طریق برخورد با عوامل تهدید کننده داخلی و خارجی پرداخت.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme