https://telegram.me/empireoflies

مغایرت آشکار سیستم انتخاباتی آمریکا با موازین بین‌المللی حقوق بشر!

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: حق حاکمیت مردم بر مردم یکی از معیارهای مورد پذیرش واقع شده و حقوق اساسی مردم در همه کشورهای دنیاست که بر اثر تحولات در تاریخ بشر و پیشرفت در حوزه اندیشه سیاسی، اکثر کشورهای دموکراتیک خود را ملزم به رعایت آن می کنند و بر همین اساس است که نتیجه بارز این نوع نگاه به منشا حاکمیت و قدرت سیاسی در جامعه، پیدایش مسئله ای به نام «حق مشارکت در امور عمومی» خواهد شد.

امروزه یکی از بهترین روش هایی که میتوان برای اعمال این حق اساسی بشر(حق مشارکت در اداره امور عمومی) در نظر گرفت برگزاری انتخابات است.

به طوری کلی میتوان از نظر مشارکت مردم در انتخابات، این نظام های گوناگون را به دو دسته تقسیم نمود:

۱- انتخابات همگانی که در ان همه افراد جامعه حق رای خواهند داشت.

۲- انتخابات محدود که در این شیوه حق رای دادن، به گروه های خاص و محدودی از جامعه اختصاص پیدا خواهد کرد.

بدیهی است که امروزه آنچه مورد پذیرش و اجرای کشورهای دموکراتیک قرار دارد نوع اول یا به عبارتی انتخابات همگانی است و ایجاد محدودیت و تبعیض برای حق رای افراد همچنان که در ماده ۲۵ میثاق حقوق بین المللی سیاسی و مدنی تصریح شده است، امری مطرود و غیر معقول تصور می شود.

در این نوشتار به دنبال آن هستیم تا از منظر معیار های متعارف حقوق بین الملل بشر که در اسناد بین المللی گوناگونی ثبت شده و مورد اجرا و احترام بسیاری از کشور های دموکراتیک قرار دارد، به نظام انتخابات ریاست جمهوری در کشور آمریکا بپردازیم.

شیوه برگزاری انتخابات در مهد کشوری که مدعی دموکراسی است

یکی از شاخصه هایی که برای سنجش نظام انتخابات ریاست جمهوری در امریکا از منظر حقوق بشر میتواند مورد استفاده قرار گیرد، موضوع برگزاری انتخابات همگانی در امریکا است. به عبارت دیگر در پس همه ادعا ها درباره اینکه آمریکا مهد دموکراسی است و بیشترین انتصاب مقامات حکومت از سوی مردم در این کشور صورت میگیرد، باید بررسی شود که به چه میزان نظام انتخاباتی در این کشور به معیار های حقوق بشری نظیر حق مشارکت در امور عمومی برای همه افراد، نزدیک است.

در آمریکا رئیس جمهور علی ترین مقام کشور است و عملاً از سوی مردم و از طریق انتخابات مستقیم دو درجه ای انتخاب می شود.

در این سیستم پس از رقابت های درون حزبی و مشخص شدن نامزدهای حزبی، مردم هر ایالت هیات انتخابیۀ رئیس جمهوری را انتخاب می کند که این شیوه از لحاظ قانونی دو درجه ای است اما نامزدهای هیات های انتخابیه در برابر مردم تعهد می کنند که به نامزد حزب خود رای دهند که این خود به معنی رای مردم نامزد مورد علاقه خود است.

البته این شیوه مشکلاتی را در بر  دارد و به عنوان مثال ممکن است اتفاق افتد که نامزدی از رای کمتری در میان مردم برخوردار باشد اما از سوی هیات های انتخابیه به عنوان رئیس جمهور معرفی می شود که این ایراد توسط پدران قانون گذار آمریکا به این صورت توجیه شده که این امر برای جلوگیری از توده ای شدن انتخاب و همچنین فردی که شایستگی تصدی گری این پست را دارد به مقام ریاست جمهوری برسد.

تفاوت انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا با سایر کشورها

شیوه برگزاری انتخابات در آمریکا  منحصر به فرد و خاص است. این روش محصول نتایج کنوانسیون ۱۷۸۷م است که در پی آن کنفدراسیون حاصله از ترکیب۱۳ دولت مستقل تبدیل به ۱۳ ایالت وابسته به دولت واحدی شدند، که باعث شد همواره و حتی در قانون اساسی فدرال موضوع حقوق و اختیارات دولت فدرال و ایالت های وابسته و ایجاد نوعی تعادل و توازن میان آنها به طور جدی مطرح بوده است. به همین علت انتخابات ریاست جمهوری و نامزدی در آن در آمریکا با سایر دموکراسی ها متفاوت است.

هدف از ایجاد سیستم هیات های انتخاباتی در انتخابات ریاست جمهوری و ایجاد سیستم کنوانسیون های ایالتی در نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری، تبدیل آرا و احساسات محلی و بومی به نوعی احساسات ملی و واحد بوده است. (۱)

احزاب و نقش آنها در فرآیند انتخابات آمریکا

از نظر تاریخی به وجود آمدن احزاب سیاسی درآمریکا مقدم بر انتخابات ریاست جمهوری و نامزدی آن بوده است. بدین معنی که به وجود آمدن نوعی تعادل میان نظرات متعرض در الویت قرار داشته و سپس به انتخاب رهبر جمهوری توجه نشان می دادند. به این ترتیب به وجود آمدن طیف وسیعی از اندیشه های متعارض در دو حوزه باعث پدید آمدن دوگرایش سیاسی عمده شد که در نهایت با نهادینه شدن آنها سیستم دو حزبی آمریکا شکل گرفت.

پس از همان ابتدای امر، نزاع سیاسی شناخته شده حول دو محور سانترالیسم (تمرکز گرایی) و دسانترالیسم(تمرکز زدایی) باعث به وجود آمدن دو حزب فدرالیست و آنتی فدرالسیت گردید. پس از آن رهبران استقلال و نخبگان سیاسی آمریکا در پروسۀ جدیدی به نام انتخابات ریاست جمهوری- برای اجرای اصل دوم قانون اساسی فدرال- داخل شدند. (۲)

در این سیستم هیچگاه حزب سومی نمی تواند شکل بگیرد و همچنین نامزدهای منفرد عملاً هیچ شانسی ندارند.

حتی اگر بتوانند آرای مردمی قابل ملاحظه را گرد آورند، اما چون سیستم پیچیدۀ انتخاباتی- حزبی آمریکایی به گونه ای طرح ریزی شده که اولویت با آرای هیات های انتخابی است؛ لذا در این حالت تشکیل «هیئت های انتخاباتی» مانعی دیگر بر سر راه نامزد منفرد یا احزاب کوچک بوده که در نتیجه حتی قادر به اکتساب یک «کارت انتخاباتی» در سرتاسر ایالات متحده نیز نخواهند بود. عدم موفقیت نامزدهای منفرد و احزاب ثالث در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، ناشی از وضعیت تاریخی انحصار آمیز دو حزب حاکم و قوانین داخلی ایالت های ۵۰ گانه بوده که مانع عمده ای بر سر راه نامزدهای انتخاباتی غیر از دو حزب جمهوری خواه و دموکرات می باشد.(۳)

با وجود اینکه میان قوانین اساسی همۀ ایالات تفاوت های بارزی وجود دارد، اما مکانیسم درونی آنها طوری چیده شده است که بدون اینکه مانعی برای احزاب ثالث داشته باشند، ایجاد آنها را با مشکل روبرو کرده است.

نظامی سیاسی آمریکا چند حزبی است؟

حتی در این زمینه بسیاری معتقد هستند که نظام سیاسی در آمریکا دو حزبی نیست، بلکه تک حزبی است، اما با دو جناح فعالیت می‌کند. چیزی شبیه همان سیستمی که در شوروی بود. این دو جناج در بعضی حوزه‌ها اختلاف نظر دارند و در بسیاری از حوزه‌ها هم اختلافی ندارند.

فواد ایزدی در این‌باره می‌گوید: اگر نامزدی دموکرات یا جمهوری‌خواه باشد و بخواهد در یک انتخابات شرکت کند مشکلی ندارد، اما اگر متعلق به یک حزب سومی باشد، به او می‌گویند برو و تعداد بسیار زیادی امضا جمع‌آوری کن. این امضاها بایستی از تمام شهرهای ایالتی که او قصد نمایندگی آن را دارد جمع‌آوری شده باشند. مثلاً اگر آن ایالت ۵۰ شهر دارد، او باید در هر کدام از این ۵۰ شهر، ده‌ها میز برای جمع‌آوری امضا بگذارد که خود این کار مستلزم هزینه‌کرد زیادی است.

خانم جیل استاین از کاندیدای حزب سبز در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بوده که از حضور در مناظره‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری منع شده و این در حالی است که علی رغم این مهم وی موفق شده بود نام خود را در فهرست انتخابات ۴۸ ایالت از ۵۰ ایالت آمریکا قرار دهد.

جرم وی تنها بر این اساس بود: تلاش برای رسیدن به محل مناظره‌ی انتخاباتی با هدف شرکت کردن در آن.

رهبر معظم انقلاب در بیانات خود در حرم مطهر امام خمینی مورخ ۱۴ خرداد ماه ۱۳۹۲ مرتبط با همین موضوع فرمودند:

«[در آمریکا] افرادی بوده‌اند که مورد حمایت صهیونیست‌ها نبوده‌اند، مورد حمایت شبکه‌ی سرمایه‌داریِ خونخوارِ بین‌المللی نبوده‌اند، هر کاری کردند، نتوانستند وارد میدان انتخابات شوند؛ نه رسانه‌ای در اختیار آن‌ها بوده، نه تلویزیونی در اختیار آن‌ها بوده؛ برای هر ثانیه باید چقدرها خرج کنند. در کشور ما نامزدهای نمایندگی به طور مساوی و برابر، بدون خرج کردن یک ریال، می‌نشینند آنجا، ساعت‌های متمادی، با برنامه‌های گوناگون، با مردم حرف می‌زنند.»

آیا در آمریکا هم رئیس جمهور بارای مستقیم مردم انتخاب می شود؟

در آمریکا برخلاف ایران که رئیس‌جمهور با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود، آرای نمایندگان احزاب است که رئیس‌جمهور را راهی کاخ سفید می‌کند. نظام انتخاباتی الکترال نگاهی کاملاً «صفر و یکی» به عرصه‌ی رقابت برای انتخابات ریاست‌جمهوری در این کشور دارد: «دموکرات» یا «جمهوری‌خواه» و نه هیچ حزب دیگری. مردم به پای صندوق‌های رأی می‌روند و به نامزد مورد نظر خود رأی می‌دهند، اما این رأی مردم، رئیس‌جمهور را مشخص نمی‌کند. بلکه حزب نامزد پیروز در هر ایالت، به تعداد سهمیه‌ی آرای الکترال –باتوجه به جمعیت- آن ایالت، افرادی را جهت انتخاب رئیس‌جمهور معرفی می‌کند. در نتیجه، تمام آرای مردم به نامزدهای غیر پیروز -فارغ از میزان آن- به حساب نامزد پیروز ریخته می‌شود.

در نهایت صاحبان رأی الکترال که تعداد کل آن‌ها ۵۳۸ نفر است، رئیس‌جمهور را انتخاب می‌کنند و به نامزد حزب خود رأی می‌دهند. بنابراین مردم در آمریکا اگرچه به نامزد انتخابات رأی می‌دهند، اما در واقع به احزاب رأی می‌دهند و قوانین تبلیغات و ثبت‌نام و دیگر مراحل انتخابات طوری وضع شده است تا برنده‌ی انتخابات در هر حالت یا جمهوری‌خواه باشد یا دموکرات و نه نامزد هیچ حزب سومی.

از سوی دیگر هزینه‌های فراوان تبلیغات انتخاباتی و فراهم نبودن امکان تبلیغات تلویزیونی رایگان، اهرم دیگری است تا از ورود افراد یا گروه‌هایی که سرمایه‌دار نیستند یا به سرمایه‌داران متصل نیستند به عرصه‌ی تصمیم‌گیری در آمریکا جلوگیری کند. هزینه‌ انتخابات در آمریکا تنها در سال ۲۰۱۲ مبلغی در حدود هفت میلیارد دلار بود که حدود ۶۰ درصد از این مبلغ، سهم تبلیغات تلویزیونی نامزدهای انتخابات است تا بتوانند با حضور در این رسانه‌ها پیام خود را به مخاطبانشان برسانند. از آن‌جایی که این مبلغ، مبلغ کمی نیست، بنابراین هیچ فرد یا جریانی که به نهاد ثروت یا قدرت متصل نباشد، نخواهد توانست در انتخابات شرکت کند. حتی پر کردن فرم ثبت‌نام در انتخابات ۱۰۰۰ دلار هزینه دارد. بنابراین قوانین در آمریکا به‌گونه‌ای ایجاد شده که افرادی که مورد تأیید سرمایه‌داران و وام‌دار آنان هستند، رأی بیاورند. به همین خاطر اگر نامزدی مانند خانم جیل استاین بخواهد خارج از این قاعده عمل کند با او به شدت برخورد می‌کنند.

افشاگری های نامزد شکست خورده انتخابات ۲۰۱۶ آمریکا

برنی سندرز، یکی از نامزد های شکست خورده حزب دموکرات در انتخابات سال ۲۰۱۶ امریکا است که در جهت روشن شدن تبعیضات موجود در قانون انتخابات آمریکا اعترافاتی کرده است.

وی می گوید:: به گزارش پایگاه هیل، برنی سندرز نامزد دموکرات و رقیب شکست خورده هیلاری کلینتون در اظهارنظری از قانون انتخابات ایالت نیویورک اینطور انتقاد میکند:«من در حالی که به کلینتون (وزیر خارجه سابق) تبریک می‌گویم  که واقعا درباره فرایند رای‌گیری در ایالت نیویورک نگرانی دارم و امیدوارم این فرایند در آینده تغییر کند. من همچنین نگران هستم که ایالتی به بزرگی نیویورک تقریبا ۳۰ درصد از واجدان رای دادن که حدود سه میلیون نیویورکی هستند، نتوانستند رای بدهند چون انها به عنوان مستقل ثبت نام کرده بودند و نه دموکرات یا جمهوریخواه. این موضوع اصلا هیچ معنا و مفهومی ندارد.»

سندرز در ادامه درباره فساد نظام انتخاباتی آمریکا و نفوذ ثروتمندان در آن گفته است:  دموکراسی به این معناست که هر کسی یک حق رای داشته باشد و به اندازه آن در انتخابات تاثیرگذار باشد نه اینکه میلیاردرها انتخابات را با پول خود بخرند. دموکراسی به معنای این نیست که شرکتها و میلیونرها و میلیاردرها نهصد میلیون دلار برای انتخابات خرج کنند. این دموکراسی نیست بلکه سلطه ثروتمندان و شرکتهای بزرگ است و ما این را نمی پذیریم.

انتقاد نسبت به تضمین حق رأی برای اتباع آمریکایی-آفریقایی و اسپانیایی های آمریکا

یکی دیگر از نکات جالب توجه گزارش ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد از آمریکا و انتقاد نسبت به تضمین حق رأی برای اتباع آمریکایی-آفریقایی و اسپانیایی های ساکن این کشور است که توضیح داده است:

تا سال ۲۰۱۰ بیش از پنج میلیون و هشتصد و پنجاه هزار شهروند آمریکایی به سبب محکومیت های جنایی از حق رأی محروم شدند و بیش از دو میلیون آمریکایی-آفریقایی به سبب قانونی که مستلزم تأیید هویت است در دادن رأی با محدودیت هایی مواجه بودند و برخی افراد در حقیقت از داشتن چنین حقی محرومند.

همچنین به نقل از روزنامه گاردین، انجمن رنگین پوستان آمریکا بر آن شده است تا این حق اولیه اجتماعی را برای آن اقلیت بزرگ آمریکا به دست آورد. به همین خاطر رئیس این انجمن با سفر به ژنو و طرح شکایت به شورای حقوق بشر سازمان ملل در تلاش بوده، مسئولان دولت آمریکا را مجاب کند تا حق رای را به خیل انبوه سیاهان واتباع آمریکای لاتین پس دهند.

این هیات نمایندگی به سرپرستی “بنجامین جیلوس” خواستار تحقیق و تفحص سازمان ملل درخصوص قانون انتخابات آمریکا، بخصوص در ایالت های جنوبی بوده است. آنها خواستار سفر مقامات سازمان ملل به سرتاسر آمریکا هستند تا به آنها نشان دهند که قوانین انتخابات در آمریکا چطور آگاهانه، حق رای اقلیت ها را نادیده می گیرد.

بر همین اساس باید گفت در سیستم انتخاباتی آمریکا که همواره داعیه دار حقوق بشری در جهان هستند، این صاحبان قدرت هستند که حرف اصلی را می زنند و علاوه بر این نظام انتخاباتی امریکا از منظر شاخصه همگانی بودن و عدم وجود محدودیت های تبعیض آمیز برای مشارکت شهروندان این کشور در تعیین سرنوشت خویش، از وضعیت مناسبی برخوردار نیست و وجود امار بالایی از محدودیت افراد برای شرکت در انتخابات نشان دهنده مغایرت آشکار این سیستم انتخاباتی با موازین بین المللی حقوق بشر و اصول مورد قبول کشورهای دموکراتیک است.

__________________________________________________________________

منابع:

۱- زنجانی، عمید؛«حقوق تطبیقی»؛ نشر میزان،تهران۱۳۸۴

۲- همان

۳- قاضی، ابوالفضل؛ «حقوق اساسی و نهادهای سیاسی»؛نشر میزان،تهران۱۳۸۳

انتهای پیام/فارس

در سیستم انتخاباتی آمریکا که همواره داعیه دار حقوق بشری در جهان هستند، این صاحبان قدرت هستند که حرف اصلی را می زنند.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme