https://telegram.me/empireoflies
سیداحمد فردید معتقد بود: بشر امروز در بحران استکبار تب کرده و فعلا در هذیان است و تسکین نخواهد یافت و از این حیات غرب‌زده کنونی خواهد مرد و دوباره با ظهور مهدی موعود (عج) به حیات حقیقی انسانی زنده خواهد شد.

طاغوت‌زدگی عصر جدید بی‌سابقه است

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: جلد نخست درس‌گفتارهای زنده‌یاد سیداحمد فردید در سال ۱۳۶۳ (جلسات یک تا دوازده) با عنوان «غرب و غرب‌زدگی» به همت بنیاد حکمی و فلسفی فردید منتشر شده است.

جلسه نخست این درس‌گفتار با عنوان «معنای غرب‌زدگی» را در ادامه می‌خوانیم:

{حقیقت آن است} که انسان، مخصوصاً بشر امروز، بشر آخرزمان، بشر غرب زده مضاعف و خیره سر امروز، دانسته دروغ می‌گوید و پیداست در مقابل این دروغ دانسته، بدون اینکه بداند، الله هم به او «دروج» می‌زند. «وَالَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَیْثُ لَا یَعْلَمُونَ» (اعراف/۱۸۲) در باب «استدراج»، بنده اصل کلمه را به دروج می‌برم که مصداق مابالذّات دروغ است.

مطابق آیات دیگر، ما مکر می‌کنیم، ما مکّاریم و الله در مقابل، «خیرالماکرین» (آل عمران/۵۴) است و نیز آیات شریف دیگری که {حکایت از ضلالت، خسران و فساد بشر، خصوصاً در عصر آخرالزمان دارد و} در جای خود به آن استشهاد خواهم کرد.

در اینجا آیات دیگری خواندم که مقصود و نظرم به «اجل»، به «کتاب» و «امّ الکتاب» بود. البته بعداً که در شرح مسئله وارد شدم، به «حوالت» به معنی اعمّ آن ـ که مرادم «قضا و قدر» و به معنی اخص آن «قدر» استـ و به مسئله «امّ‌ الکتاب» باز خواهم گشت و آن را توضیح خواهم داد.

اکنون باید عرض کنم که به نظر ناچیز بنده، کلمه «سرنوشت» هم معنی با «امّ الکتاب» است. «سر» در اینجا به معنی متداول آن نیست. «سر» در ترکیبات فارسی با «آرخه» به یونانی هم معنی است و «رأس» تعبیر شده و «اُم» و «أب» هم گفته شده است. این کلمه سوابق تاریخی دارد که لازم است در جای خود در نوبت‌های بعد توضیحاتی درباره آن بدهم.

کلمه «سرنوشت» سابقه‌ای مفصّل در مباحث کلامی قرون وسطی و دوره اسلامی دارد. در دوره جدید هم دانسته و ندانسته، «خودبنیادانه» راجع به آن بحث شده است. ـ البته بعداً به تفصیل خواهم گفت که مرادم از «خودبنیادی» دوره ۴۰۰ ساله جدید، چیست. قبل از ۴۰۰ سال اخیر، حوالت تاریخی هیچ قومی، چه در قول، چه در فکر و چه در عمل، «خود بنیاد» نبوده است. ـ به زبان لاتینی «اسکریبو» Scribo یعنی می‌نوسم و «پرسپکتیو» Praescriptio به معنی «سرنوشت» است.

معنی قرآنی آن «ام‌الکتاب» می‌شود. «دستن» destin و «دستینه» destinee را به زبان‌های غربی امروز استعمال می‌کنند و «پردستیناسیون» Predestination هم گفته می‌شود؛ امروز ما سرنوشت می‌گوییم که ترجمه «دستن» غربی {فرانسوی} است و شاید به جای خود صحیح هم باشد! چون عمده نیست است. همان دستن غربی معمولاً ترجمه شده به «سرنوشت».

حال آنکه «دستن» و «دستیناسیون» destination اخص از «پردستیناسیون» predestination است. در کلم جدید به خصوص پروتستان‌ها قائل به «پردستاناسیون» هستند و آنچه در «لوح محفوظ» نوششته آمده، همان، نسبت به هرکس و حتی هر شیء تحقق پیدا خواهد کرد. در مقابل، کاتولیک‌ها در این بحث زیاد پافشاری ندارند.

در این مبحث اساسی باید مسئله جبر و تفویض هم طرح شود. جبر است و اختیار، تفویض، کسب و آزادی. لفظ جبر به چندین معنی در گذشته آمده که مجال ذکر آن در اجمال اولیه مباحث نیست و توضیحات در باب این مسائل {سرنوشت و مکر زمانه} را به جلسات بعد محول می‌کنم. البته اگر حوالت چنین آمده باشد که عرایض بنده ادامه پیدا کند، یا مقدر من چنین باشد که به مطالب ادامه دهم.

*بحران و اشراط آخرالزمان

در ادامه فهرست مسایل باید راجع به «بحران» که در عنوان مباحث هم ذکر شده، عرض کنم: اعتقاد بنده این است که بشر امروز در این بحران {استکبار}، تب کرده و فعلاً در هذیان است و این بیمار تبی دارد که {با این احوال} عرق نخواهد کرد و تسکین نخواهد یافت؛ {ان شاء الله} از این حیات غرب‌زده کنونی خواهد مرد و دوباره با ظهور مهدی موعود (عج) به حیات حقیقی انسانی زنده خواهد شد.

امروز در عالم کوشش‌هایی هست و کسانی هستند ـ اغلب هم‌نیات شیطانی دارند ـ که قصد دارند به این مریض داروهایی بخورانند تا تسکین یابد ؛ اما حتی این دواهای مسکن هم جز اینکه انقلاب جهانی را زودتر مهیا کند، اثر دیگری ندارد. به نظر بنده هر کوشش و هر عملی هرچقدر هم شیطانی انجام بگیرد، نمی‌تواند ظهور را به تأخیر اندازد. اگر چه ما نمی‌توانیم بگوییم که ظهور مهدی موعود (عج) کی است؛ ولی باید اذعان کرد که علائم و اشراط آخرالزمان فراوان است.

اگر چه ما نمی‌توانیم بگوییم که ظهور مهدی موعود (عج) کی است؛ ولی باید اذعان کرد که علائم و اشراط آخرالزمان فراوان است

کلمه «شرط» جمعش «اشراط» است که در کلام‌الله مجید هم آمده است. این کلمه به یونانی «تراس» گفته می‌شود. اگر علامت قرین با خوف اجلال بود ـ به تعبیراتی که بعداً توضیح خواهم دادـ ، اگر قرین با «ترس آگاهی» و «مرگ آگاهی» و «دل آگاهی» بود، این علائم، «اشراط» می‌شود. علائم آخر زمان فراوان است. غربی‌ها {نیز} از علائم، سخن می‌گویند، ولی انقلاب تاریخی با «مرگ آگاهی»، «ترس آگاهی» و بالاخره با «دل آگاهی» تحقق پیدا خواهد کرد.

مطالبی را که عرض شد بعداً توضیح خواهم داد. راه و رسم بنده علی‌الاصول اجمال و تفصیل است. فعلاً به اجمال، رئوس مطالب را عرض می‌کنم و سعی دارم که تا حدّی آن را تفصیل دهم. در عین حال اگر تفصیل بعدی‌ این مطالب نیز ادامه پیدا کند، همه نسبت به آنچه در مباحث مختلف اقتضای تفضیل دارد، در حکم اجماع خواهد بود.

مسئله آن است که این بحران حوالت تاریخی جهان {و استکبار حاکم بر آن} چه صورتی دارد که همه، مخصوصاً متعهدان به جمهوری اسلامی و دیانت سلام و اسلام انقلابی، مواجه با آن هستند؟

*نیست‌انگاری و غرب‌زدگی

بنده سال‌ها است که کلمه «نیست انگاری» را به جای کلمه «نیهیلیسم» Nihilisme به کار برده‌ام. «نیست انگاری» با «غرب زدگی» یکی است. در عصر جدید عصر عجیبی است در «نیست انگاری» و «غرب زدگی مضاعف». اصلاً خدایان ادوار گذشته هم دیگر نیستند و آنچه هست انسان است و لاغیر. این یعنی «اومانیسم» Humanisme که سال‌ها است، من آن را به «بشرانگاری» تعبیر کرده‌ام.

«حوالت تاریخی» و «مکر لیل و نهار» چنان بوده که انسان دانسته و ندانسته خود را دائرمدار همه امور بداند. این انسان غربی حتی اگر دم از «خدا محوری» بزند و اثبات خدا کند، باز خود را دائر مدار عالم و مقدم از همه، مبدا عالم می‌داند. دکارت هم اثبات خدا می‌کند و خدا را قبول دارد، ولی خدایش کیست؟ حوالت چنین امده است که خدایش خودش است.

«فکر می‌کنم، به اصطلاح: می‌اندیشم ـ پس هستم». همین «اَنانیت» خود بنیاد جدید است که امروز در «نحنانیت» تمامیت پیدا کرده است. عصر حاضر عصر «انانیت» و «نحنانیت» خودبنیاد است. دانسته و ندانسته بشر در «بحرمایی و منی» طه‌ور شده است. «اَنانیت» و «نحنانیت» قدرت‌های شرق و غرب عالم امروز را بنده با استشهاد به روایات اسلامی تعبیر می‌کنم به دو «ملک عضوض»؛ «عضوض» از «عضض» هم‌ریشه با گزیدن و گزند. امپریالیسم شرق و غرب مصداق تام و تمام ملک عضوض هستند؛ گزند رسانند؛ لازمه ذاتشان گزندرسانی است. این گزند هم به خودشان می‌رسد هم به دیگران. با تعارضات آخرالزمانی فعلی، مابین ملک‌های عضوض، این گزندها کاملاً مشهود است.

*زمان و تاریخ

در باب مکر لیل و نهار قبل از آغاز عرایضم، آیاتی را تلاوت کردم. مفسرین در این خصوص سخن‌ها گفته‌اند. بنده می‌خواهم اینجا اجمالاً مسئله زمان را طرح کنم: بحث از تاریخ است و وقت. تاریخ ۴۰۰ سال اخیر، تاریخ مکر لیل و نهار است. مکر لیل و نهازدگی، همان تاریخ عهد جدید است؛ اعم از «هیستوریسم» Historisme یا «هیستوریسیم» Historicime. معمولاً غربی‌ها هیستوریسم می‌گویند. آلمان‌ها «هیستوریسموس» Historismus و گاهی «هیستوریتسیسموس» Historizismus به کار برده‌اند. بعضی هم میان این او اصطلاح فرق گذاشته‌اند.

«حوالت تاریخی» کنونی مدارش بر «تاریخ انگاری» است؛ تاریخ به معنی مکر لیل و نهار. لذا بنده سال‌ها است که دو تعبیر را مرتب تکرار کرده‌ام: یکی «دیروز، امروز، فردا» و دیگری «پریروز و پس‌فردا». {دیروز و امروز و فردا، همان تاریخ مکر لیل و نهارزده است؛ اما عهد پریروزی و پس‌فردایی عهد تعالی و رستگاری از آن تاریخ است.} زمان ما نامتناهی نیست.

هر دوره‌ای از ادوار تاریخ را زمانی است. این زمان شروعی دارد و پایانی. تاریخی شروع می‌شود و اجلش که فرارسید، پایان می‌پذیرد. هر دوره در پایان خودش، «مسخ» می‌شود و سپس «نسخ» می‌گردد و انگاه تاریخ دیگری می‌آید و «وقت» دیگری «تأسیس» می‌شود.

هر دوره‌ای از ادوار تاریخ را زمانی است. این زمان شروعی دارد و پایانی. تاریخی شروع می‌شود و اجلش که فرارسید، پایان می‌پذیرد

راجع به کلمه «تاریخ» بعدها بیشتر توضیح خواهم داد که مرادم از تاریخ چیست. فعلاً فقط عرض می‌کنم که گفته‌اند: «تاریخ مشتق از «ارخ» و «ورخ» است» که با «وقت» هم ریشه و هم‌معنی است. تاریخ یعنی «وقت‌یابی». این وقت‌یابی و تجدید وقت، اقسامی و ادواری دارد. خود این وقت‌یابی هم تاریخی است و تاریخ ادواری دارد که از لحاظ حکمت و فلسفه تاریخ، بعد توضیح خواهد داد.

آن «وقت» که با «رنسانس» جدید شروع می‌شود و اکنون در بحران است، چه وقتی است؟ به آسانی می‌توان پی‌برد که این وقت، یعنی وقت فعلی، وقت شیطانی است. بحث‌هایی که در باب فلسفه تاریخ مطرح می‌شود و آنچه راجع به علم تاریخ گفته می‌شود، یعنی «صورت نوعی» تاریخ جدید و اسمی که غربی مظهر آن است، همه در یک چیز مشترک‌اند: آن وقت شیطانی که فعلاً در بحران است.

وقت حاضر، وقت شیطانی است؛ نه رحمانی! در عین حال، در این وقت شیطانی «حضور» و «حصول» هم هست و علم بی‌واسطه و علم مع‌الواسطه هم هست. {این بشر فلک‌زده} وقتی «حضور» هم پیدا می‌کند، این حضور، حضوری شیطانی است. «و نفس و ما سویها * فألهمها فجورها و تقویها» (سوره مبارکه شمس آیات ۷ و ۸). آنچه در ۴۰۰ سال تاریخ جدید نیست، الهام تقوا است و آنچه هست و اکنون در بحران است، الهام فجور است. همین طور شاهدی {که در این عصر و زمانه} به اصطلاح می‌رود به حضور و می‌خواهد حضوری پیدا کند، که چیزی را وصف کند، پیداست {اغلب} اشعارش فجور آمیز و فجورزده و نیست انگار به معنی مضاعف لفظ خواهد بود و تازه این شاعر غرب زده، شاعر {به معنای حقیقی کلمه} نیست.

*آخرالزمان

در آخر، مسئله آخر زمان است. هر تاریخ تاکنون شروع و آغاز و پایانی داشته و مبدأیی دارد و مختمی. کره ارض، امروز، مرحله بی سابقه‌ای را طی می‌کند، آخر زمان، آخر زمان غرب زده مضاعف. بحران این غرب‌زدگی مضاعف چه خواهد شد؟ «ساعت» کی است؟ مرادم از «ساعت» به معنی خصوص «قیامت وسطی» و نه «قیمت کبری» است. {قیامت وسطی} چه خواهد بود؟

ما نمی‌توانیم ساعت را پیش‌بینی کنیم. ولی اعتقاد راسخ دارم بدون اینکه بتوان پیش‌بینی کرد ظهور مهدی موعود (عج) چه وقتی است، علامات و اشراط، فراوان است و تکلیف هرکسی است که منتظر ظهور مهدی موعود (عج) باشد؛ ولی این انتظار شروطی دارد. انتظار می‌بایست انتظار آماده‌گر باشد، همراه با تفکر، به معنایی که خواهم گفت.

تفکری که آماده‌گر پس فردای ظهور مهدی موعود (عج)، مهدی منتظر است. چنانکه انقلاب اسلامی با همین {نیت} شروع شد. اعتقادم این است که این تکبیرهایی که گفته شد در همان {حال} الله اکبر، وقت غرب زده مکر لیل و نهار {دیروز و امروز} رفت، آن وقت اصیل پریروز آدم و پس فردای ظهور مهدی موعود (عج) به سراغ و سروقت مردم این زاد و بوم آمد؛ به سروقت ما آمد. پیداست عوامل شیطانی ضدّ این وقت هم در جهان قوی است.

بعد از این مقدمه، عرایض بنده درآمدی است و اشاره به فهرستی از مسائلی که عرض کردم، اگر حوالت آمده باشد، ادامه خواهم داد. نمی‌دانم، شاید فردا در این دنیا نبودم. شاید مقتضیات اقتضاء نکرد این عرایض ادامه پیدا کند! شاید امروز هم به هر دلیلی صلاح نباشد عرایض من پخش شود! به من گفتند: «چند جلسه برای صحبت می‌خواهی؟» گفتم: «نمی‌توانم معین کنم، خواهش می‌کنم باب گفته‌های ناچیز بنده را مفتوح باقی بگذارید تا ببینم چند جلسه خواهد شد». کار بنده از سن ۲۰ سالگی تا حال {پرداختن به} فلسفه و حکمت بوده است و می‌توانم حتی سال‌ها این مطالب را دنبال کنم.

*اصطلاح غرب‌زدگی

این مطالب که عنوان کردم، امروزی نیست، بعد توضیح خواهم داد. اما راجع به غرب‌زدگی، همه می‌دانند این اصطلاح از بنده است و چگونه این لفظ غرب‌زدگی در گوشه خمولی از اروپا به سراغم آمد. نمی‌خواهم بگویم بنده از مرحوم آل‌احمد بالاترم یا او از بنده. به هر حال معلومات {حکمی} بنده بیشتر است. ایشان عالمی برای خود داشت. راه و رسم زندگی و مطالعات بنده هم با مرحوم آل‌احمد فرق دارد.

سابقه غرب‌زدگی و اینکه غرب‌زدگی آن روز برای من چه بود، مجال نیست که توضیح دهم؛ اما از آن روز تا حالا همواره در «راه» بوده‌ام. مدعی این نیستم که از وقتی غرب‌زدگی را مطرح کرده‌ام، انقلابی تام و تمام برای من دست داده است، ولی خوب انقلابکی به سراغ فکرم آمد. از نو شروع به خواندن هرچیز کردم؛ خلوتی داشتم.

مدعی این نیستم که از وقتی غرب‌زدگی را مطرح کرده‌ام، انقلابی تام و تمام برای من دست داده است، ولی خوب انقلابکی به سراغ فکرم آمد

حالا هم دارم و مطالعه و کتاب خواندن به عربی، فرانسه و آلمانی، و گاهی مراجعه به زبان‌های که همه یونانی و لاتینی و غیره؛ در جلوت هم سال‌هاست حرف می‌زنم و {طرح مسئله می‌کنم.} یادداشت‌هایی هم دارم. بعد عرض خواهم کرد که یادداشت‌های من چیست. یادداشت‌هایی هم دارم. بعد عرض خواهم کرد که یادداشت‌های من چیست. فعلاً باید بگویم که فلسفه تاریخ از جوانی به سراغ من آمد و حتی مقالاتی نوشتم و ترجمه‌هایی دارم. از سن ۲۰ سالگی به بعد، «پوزیتیویسم» Positivisme و غرب‌زدگی مطلق بنده را زده بود.

فرانسه و عربی مصری می‌خواندم که امروز دیگر مطالعه نمی‌کنم و وقتش را ندارم. آن روز کتاب‌های عربی را با فرانسه تطبیق می‌کردم و از جمله کتاب‌های گوستاو لوبن بود؛ {کتاب‌ها را} می‌خواندم، بدون اینکه آن موقع ـچنانکه امروز می‌فهممـ فهمیده باشم. در حال حاضر از مجموعه گوستاو لوبن یک کتاب در کتابخانه ناچیزم موجود است، تحت عنوان «فلسفه علمی تاریخ» که {آن‌وقت} قسمتی از این کتاب را ترجمه کردم به نام «عوامل تشکیل دهنده تاریخ» که در یکی از روزنامه‌ها چاپ شد.

امروز وقتی باز می‌گردم به گوتاو لوبن و این فلسفه علمی تاریخ، باور کنید حتی اوقاتم هم تلخ نمی‌شود، بلکه خنده‌ام می‌گیرد. حالا هم فلسفه علمی تاریخ و کسانی که در غرب اصرار در فلسفه علمی تاریخ دارند، فراوان‌اند. جهتش عوض شده است. به نام فلسفه‌های دیگر {مطرح می‌شود} که عرض خواهم کرد این فلسفه‌ها چیست.

*علم‌الاسماء تاریخی

{اما راجع به نظر خودم درباره تاریخ} امروز شاید عنوانش را حکمت و فلسفه تاریخ یا دقیق‌تر عرض کنم «علم الاسماء تاریخی» گذاشتم. در باب علم‌الاسماء تاریخ ابیاتی از جامی برایتان می‌خوانم:

در این نوبتگه صورت پرستی /  زند هر کس به نوبت کوس هستی

حقیقت را به هر دوری ظهوری است / ز اسمی بر جهان افتاده نوری است

اگر عالم به یک دستور ماندی /  بسا انوار کان مستور ماندی

اینجا مسئله «حقیقت» است «اسم» است و «ظهور اسم» است. در هر دوره‌ای از تاریخ اسمی ظهور پیدا می‌کند و اسماء دیگر غیاب. معلوم است که جامی این ابیات را با توجه به «فصوص الحکم» ابن‌عربی گفته است.

بنده امروز، بعد از ۴۰۰ سال تاریخ غرب زده، نمی‌توانم به طور مطلق به حوزه محیی‌الدین ابن عربی بازگردم {و آن را به همان نحو که در گذشته مطرح شده، تکرار کنم.} ولی نسبت به حوزه محیی‌الدین ابن عربی احترام فراوان قائلم. {آثار او و شارحانش را از نو خوانده‌ام و براساس وقت، زمان و سیر اقسام حکمت، در آنها تأمل کرده‌ام.} همچنین نسبت به حوزه اصفهان، صدرالمتألهین شیرازی یا میرداماد یا دیگر بحث‌هایی که در حوزه اصفهان مطرح شده است. {با دقتی که در طرح مسایل شده و اهمیتی که من برای آن مباحث قائلم، معتقدم که صرف تکرار آنها مسئله‌ای را در عالم امروز حل نخواهد کرد.}

اقسام حکمتی که در حوزه اصفهان {و نقاط دیگر عالم اسلام} تدریس می‌شد، هر یک اهمیت خاص خود را داشته است؛ اعم از علم کلام، فلسفه، حکمت اشراق و تصوف ـ که از آن موقع به بعد تصوف انحطاط پیدا کرده است ـ در گذشته به چهار قسم «حکمت» یا «علوم معقول» قائل شده‌اند؛ طبق دسته‌بندی‌ای که اول بار توسط سید شریف جرجانی نسبت به علوم معقول و منقول عنوان شده است. بنده بعد به این مطلب باز خواهم گشت و وجوه امتیاز و اهمیت هر قسم را توضیح خواهم داد.

در باب این اسماء تاریخی، اصلاً فلسفه و حکمت تاریخ بیان همین مطلب است. {یعنی تذکر به اسماء و غلبه تاریخی آنها بر فکر و دل انسان.} در باب اسم، بنده اسم و کلمات اساسی را ریشه‌یابی می‌کنم و گاهی به اصل کلمات در زبان‌های قدیم می‌روم و معنی لغوی کلمات را با توجه به ریشه‌های مشترک توضیح می‌دهم.

امیدوارم که با این توضیح، از جهت «خلاف آمد عادت» عرایض بنده در این زمینه، قدری کاسته شود. {من «اسم» را با «هست»، «حتم» و «حق» هم‌ریشه می‌دانم که بعد توضیح خواهد داد. مسئله تجلی اسماءالله در ادوار تاریخ است و اینکه در هر دوره، اسمی و حقیقتی به ظهور می‌رسد.}

هندی‌ها در ادوار چهارگانه تاریخی، به نحوی مسئله ادوار حقیقت را مطرح کرده‌اند. بنده در اینجا نه اینکه دربست خودم را بتوانم در اختیار ادوار چهارگانه تاریخی آنها قرار بدهم، {بلکه با توجه به آن، طرح مسئله می‌کنم}. «دو» deva به هندی به معنی «خدا» است؛ اسمی که هندی مظهرش بود. این اسم، دو نامیده شده است که گفته‌اند، شاید اصل کلمه، به معنی نور باشد. همین دو در اوستا {و «دئو» در پهلوی و فارسی} به «دیو» تبدیل شده است. {اما} اسم انقلاب پیدا کرد و اسم دیگری در اوستا آمد و خلق را به این اسم دعوت کرد؛ اسمی که «اهورا» نام دارد. اهورایی که در هندی ـ با تبدیل س به هـ ـ «اسورا» است و آن خدای ضد دو است.

همین دو، هم‌ریشه با «زئوس» Zeus و «تئوس» Theos به یونانی، دیو Dieu به فرانسه، «دئوس» Deus به لاتین و «طاغوت» به عربی است. بنده بعد توضیح خواهم داد که کلمه «طاغوت» {به لحاظ مشترکات در زبان‌های قدیم} هم ریشه با «طغیان» و «طغی» نیست و اصل ریشه‌اش را با بضاعت مزجاتی که در این زمینه‌ها دارم، معنی خواهم کرد. بنده طاغوت را با «دیو» یا «دو» و همه اسماء شرک مقایسه کرده‌ام؛ اسماء شرک، اعم از اینکه «دیو»، «دو» یا «اسوره» asura باشد. در باب اوستا و اینکه بایستی زردشتی را اهل کتاب دانس یا نه؟ نمی‌دانم و نمی‌خواهم که بدانم.

اما هندی‌ها هم برای بنده محترم بوده و هستند. هندی‌های سابق، هندی‌های پریروز و پس فردا؛ نه هندی‌های دیروز و امروز و فردای غرب زده. {پس از عهد پریروزی شرق، از جمله هند،} عهد دیروزی {و طاغوتی} غرب از یونان شروع می‌شود. هرچه بیشتر به تاریخ یونان در آخرالزمان غرب زدگی توجه شود، بهتر است؛ برای اینکه به عظمت و «فقر ذاتی» انقلاب اسلامی بیشتر توجه می‌شود. {با حاکمیت اسم} یونانی، اسماء دیگر {شرق} «نسخ» می‌شود ـ و در حالی که آن اسماء {قبلی} منسوخ {شده} است ـ اسم دیگری «تأسیس» می‌شود؛ {اسمی} به نام «طاغوت» که می‌توانیم ان را به کلمه «دیو» تعبیر کنیم.

طاغوت زدگی عصر جدید مضاف است این خود انسان است که طاغوت شده است

{اما عهد امروزی غرب جدید} بی‌سابقه است؛ طاغوت زدگی جدید، یعنی طاغوت‌زدگی {عصرجدید} بی‌سابقه است؛ طاغوت زدگی جدید، یعنی طاغوت زدگی مضاعف. این، «خود» انسان است که طاغوت شده است؛ طاغوت انای و نحنانی. توضیح در باب فرد و اجتماع و فرق آن با «امت» را محول می‌کنم به جلسه‌های آینده؛ اگر تقدیر چنین آمده باشد که این عرایض ادامه پیدا کند.

*وَلایت و وِلایت

فعلاً در باب غرب‌زدگی، ابیات مثلثی شکلی را که با استفاده از غزل‌های خواجه عرفان تنظیم کرده‌ام، شرح خواهم داد. خواجه عرفان را هم باید بگویم لسان‌الغیب، حافظ کلام‌الله مجید است. البته امروز بنده نمی‌توانم محو در کلمات باشم. به هر حال زمان حافظ طوری بوده که نمی‌شده «ولایت» را با ظاهر آن، که «ولایت» است، جمع کرد. وَلایت به معنی قرب و دوستی، و وِلایت به معنی «سیاست» ـ «پُلیتئیا»Politeia است. یک معنی وِِلایت را {نیز} با «پلیس» Poli تطبیق می‌کنم.

افلاطون کتابی به نام «پلیتئیا» دارد. بنده سال‌ها است آن را به «کتاب الولایه» یا «ولایت‌نامه» تعبیر است و پلیس یکی ولایت است و «فیلیا» Philia ـدوستیـ یا «پلاتیس» Pelatis و کلمات دیگری به یونانی و سانسکریت که به معنی قرب است. {کما اینکه کلمه فیلسوفیا به معنی دوستداری دانش و طلب آن بوده است.} یک معنی آن {ولایت} هم «روی برگرداندن» است. مانند بعضی کلمات یونانی و لاتینی که به سانسکریت رفته و وارونه شده است.

یک ریشه دیگر آن هم با «باران» هم‌ریشه است. بنده در باب وِلایت و وَلایت باید درنگ کنم و یکی دو جلسه عرایضم را به این مسئله اختصاص بدهم. به هر حال زمان گذشته {در دوره حافظ} حوالت چنین بوده که نمی‌توانستند جمع سیاست و دین بکنند. وقتش نبوده، {که} سیاست و دین و وَلایت و وِلایت جمع شود. وَلایت، حکم باطن وِلایت؛ و وِلایت، حکم ظهور بطون را پیدا می‌کند.

بنده در این جایگاه امروزی بدون اینکه اصرار داشته باشم بحث‌های مابین اهل جماعت و شیعه را عنوان کنم، نظاره‌ام به این است که تقریب مذاهب شیعه و سنی در مقابل این ملک‌های عضوض غرب و شرق چگونه خواهد بود؟ همه سلسله‌ها تصوف را تا به علی‌بن ابیطالب (ص) برده‌اند ولی در باب سیاست و خلافت و حکومت ساکت‌اند! حالا بنده نمی‌خواهم اصرار بر مسئله غصب کنم.

به هر حال {زمان،} زمان وِلایت و وَلایت علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) و بعد هم ائمه طاهرین {و حاکمیت تام و تمام اسلام} نبوده است. ائمه هدی مبارزه هم کرده‌اند، به عنوان اینکه وَلایت باطن وِلایت است و هیچ وقت تسلیم نشده‌اند این نکته قدری باریک است. نمی‌خواهم بگویم دوباره شروع کنیم به بحث‌هایی که دیگران و «ملک‌های عضوض از آن سوء استفاده کنند. زمان، زمانی است که چنانکه می‌بینید، همه شیعه و اثنی عشری نیستند؛ اما شروع به دفاع از جمع بین وِلایت و وَلایت، سیاست و دین و اخری و عقبی کرده‌اند. تعبیرات را واگذار می‌کنم برای بعد. در بیت ذکر شده خواجه معتقد بوده است که نباید خواجه {ی کون و مکان}باشد. شاید به یک معنی خود را وَلی می‌دانسته است!

*جبر و اختیار

در باب مسئله جبر و اختیار و سعی، بحث‌ها شده است و جبر و تفویض در دوره اسلام، در قرون وسطی و در دوره جدید به تفصیل مورد بحث قرار گرفته است؛ منتهی در دوره جدید خودبنیادانه {طرح شده است}. حافظ جبر و اختیار را به یک صورتی و با یک جهتی {خاص}، بیان کرده است. بنده معتقدم نه جبر است و نه تفویض، بلکه بینابین است. امیدوارم موفق شدم در باب این اصل شیعه به سهم خودم توضیحاتی بدهم. فعلاً با این مقدمه ابیاتی را از خوجه {حافظ} می‌آورم:

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود /  خیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید

گرچه وصالش نه به کوشش دهند /  آنقدر ای دل که توانی بکوش

«لیس للانسان الا ماسعی» (سوره مبارکه نجم/۳۲) سعی هست؛ بنده سعی خودم را به جا می‌آورم؛ ولی آیا آنچه حوالت آمده با این سعی {تغییر می‌کند؟} آیا بنده ناجی هستم یا نیستم؟ بحث‌های مفصلی در این زمینه شده است.

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند /  هرچند این چنین شدم و آن چنان شدم

حتماً مرادش گناه و استغفار است.

صوفی صومعه عالم قدسم لیکن / حالیا دیر مغان است حوالتگاهم

هیچ موجودی جز انسان تاریخ ندارد. تاریخ، تاریخ وقت انسان است که مظهر اسماء است. حیوانات تاریخ و ادوار تاریخی و حوالت به این معنی ندارند. حوالت یا نیست‌انگارانه است یا توحیدی. توحیدی یعنی حوالتی که رجوعش به الله است. ممکن است حوالت الهی بگوییم. الهی اعم از الله و اله است. {آیا} ما می‌توانیم بگوییم، حوالت تاریخی کانت الهی بود؟ جهان‌بینی کانت الهی بود؟ حوالت تاریخی هگل، اسپینوزا و دکارت الهی بود؟ اما این حوالت تاریخی آنها اگر رجوعش به اسم طاغوت مضاعف باشد، آن وقت چه؟

وقت که عرض می‌کنم {فعلاً} وقت شیطانی است که امروز هم در پایان آن هستیم؛ در آخر زمان، همین وقتی که در بحران است. عرض کردم بحران؛ در بحران، انسان تب می‌کند. اگر عرق کرد خوب می‌شود و اگر عرق نکرد تشریفش را به آن دنیا می‌برد. گاهی هم وسایلی فراهم می‌کنند به نام آنتی بیوتیک که {تب‌ را} ببرند. مثل اینکه وقت بنده دارد تمام می‌شود. نمی‌خواهم عرض کنم بحرانی که بشر در آن هست با عرق کردن برطرف خواهد شد!

ان شاءالله امیدوارم که زودتر بشر از این غرب‌زدگی نجات پیدا کند و از این حیات نکبت‌بار پر از ظلم و جور، نجات و رستگاری پیدا کند و مهدی موعود (عج) همه جهان ظهور کند. هرچه در این زمینه که از اساس مطالبم در حکمت و فلسفه تاریخ و علم‌الاسماء است توضیح دهم، کم خواهد بود. شما را به انتظار آماده‌گر و تفکر آماده‌گر ظهور مهدی موعود (عج) و آن هم قرین با جهاد اصغر و اکبر می‌سپارم. والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته.

انتهای پیام/فارس

https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme