https://telegram.me/empireoflies

رژیم جعلی اسرائیل چگونه ایجاد شد؟

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: صهیونیست ها روز ۱۵ می سال ۱۹۴۸(۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷)، رژیم جعلی خود را، در سرزمین های اشغالی تأسیس کردند. این رژیم جعلی، به سرعت، از سوی آمریکا و شوروی به رسمیت شناخته شد.

بهانه ایجاد رژیم صهیونیستی در سرزمین اشغال شده فلسطین، افزون بر افسانه هایی مانند «سرزمین موعود»، وعده ای بود که «آرتور جیمز بالفور»، در سال ۱۹۱۷م و زمانی که انگلیس و فرانسه با شکست دادن نیروهای عثمانی، بر اراضی وسیعی در مصر، اردن، عراق، عربستان، سوریه، لبنان و فلسطین مسلط شده بودند، به «لرد روچیلد»، یهودی متمول و صهیونیست، داد. بر اساس این وعده، قرار بود انگلیسی ها تأسیس یک کشور یهودی در سرزمین اسلامی فلسطین را به رسمیت بشناسند. وعده «بالفور»، یکی از تلخ ترین طنزهای تاریخ روابط بین الملل است؛ کشوری، به یک گروه، وعده مالکیت کشور دیگری را می دهد!

با این حال، این وعده نفرت انگیز، سه دهه بعد عملی شد. صهیونیست ها روز ۱۵ می سال ۱۹۴۸(۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷)، رژیم جعلی خود را، در سرزمین های اشغالی تأسیس کردند. این رژیم جعلی، به سرعت، از سوی آمریکا و شوروی به رسمیت شناخته شد. صهیونیست ها به بهانه ظلمی که طی چند قرن، بر یهودیان اروپا رفته بود، قتل عام مردم فلسطین و اشغال اراضی آن ها را، حق مسلم خود می دانستند. دستگاه جعل و افسانه سرایی صهیونیست ها، خیلی زود به این جنایات رنگ دیانت یهودی زد. صدها هزار انسان طی چند دهه، قربانی نیّات مسموم و غیرانسانی غاصبان صهیونیست شدند. در این میان، فجایعی انسانی نیز روی داد، که در تاریخ بشریت کم سابقه بود. پیکرهای غرق در خون و گاه مثله شده زنان، کودکان و سالخوردگان فلسطینی، صحنه هایی دهشتناک را به وجود آورد و سیاه ترین صفحات تاریخ بشری را رقم زد. صهیونیست ها، کشتار انسان های بی دفاع و به ویژه «کودک کشی» را پیش از تأسیس رژیم جعلی خود آغاز کرده بودند. هدف آن ها، ایجاد رُعب و وحشت در میان مردم مظلوم فلسطین و بیرون راندن آن ها از سرزمین آبا و اجدادی‌شان بود.

دیریاسین؛ مسلخ مظلومان
«دیریاسین»، روستایی زیبا و قدیمی در بلندی های مشرف به بیت المقدس بود. اهالی این روستا، که تعدادشان از ۶۱۰ نفر تجاوز نمی کرد، افرادی صلح جو بودند که به دامداری، کشاورزی و سنگ بُری اشتغال داشتند. تقریبا ۷۰ درصد جمعیت روستا را کودکان، زنان و سالخوردگان تشکیل می دادند. مردم دیریاسین علاقه ای به جنگ نداشتند. پس از ایجاد کیبوتص(مزارع اشتراکی صهیونیست ها)  گیوات شائول، با حمایت انگلیسی ها، در نزدیکی روستای «دیریاسین»، اهالی روستا با ساکنان یهودی کیبوتص، قرارداد صلح امضا کرده بودند؛ اما درست ۶ سال بعد از انعقاد این قرارداد، در نیمه شب ۲۰ فروردین ماه ۱۳۲۷، واحدهای شبه نظامی «ایرگون»، به فرماندهی «مناخیم بگین» و «اشترن» به فرماندهی «اسحاق شامیر»، به «دیریاسین» هجوم بردند. قرار بود آنها با نقشه ای از پیش تعیین شده، فلسطینیان را از سرزمینشان بیرون و یهودیان صهیونیست را جایگزین آن ها کنند. گمان صهیونیست ها آن بود که با وحشی گری و خشونت می توانند زودتر به اهداف شوم خود برسند. ساعت ۴ صبح بود که صدای گلوله و انفجار نارنجک های دستی، اهالی وحشت زده را به کوچه های روستا کشاند. صهیونیست ها به مردم مجال فکر کردن ندادند. اسلحه آن ها هر جنبنده ای را هدف قرار می داد. صهیونیست ها ۲۵۰ نفر از افراد روستا را، به فجیع ترین شکل ممکن به قتل رساندند. آن ها زنان باردار را شکم دریدند و کودکان را مُثله کردند. لب و بینی تعدادی از اهالی روستا نیز که به اسارت صهیونیست ها درآمده بودند، برای ایجاد رُعب و وحشت در سایر فلسطینیان، بریده شد. تعدادی از روستاییان نیز به بیت المقدس برده شدند و ۷ نفر از آن ها، در اردوگاه شبه نظامیان به قتل رسیدند.

جنایات سازمان یافته
جنایت «دیریاسین»، یک ماه پیش از اعلام موجودیت رژیم جعلی صهیونیستی روی داد. دو ماه بعد، جنایت «دیریاسین»، در روستاهای «اللد» و «الرمله»، تکرار شد. صهیونیست ها هم‌زمان به هر دو روستا هجوم بردند و ۱۷۵ فلسطینی را، که ۴۰ نفر از آن ها کودک بودند، به قتل رساندند و مُثله کردند. چند هفته بعد، روستای «طنطوره»، در منطقه جنوبی «حیفا» نیز مورد هجوم وحشیانه صهیونیست ها قرار گرفت. آن ها کاملا سازمان یافته و از روی برنامه عمل می کردند. در این جنایت، که راز آن تا سال ۲۰۰۰میلادی فاش نشد، ۲۰۰ فلسطینی، با همان شیوه جنایت «دیریاسین»، به قتل رسیدند که تعداد زیادی کودک در میان آن ها بود. صهیونیست ها، در شهریورماه سال ۱۳۲۷، یکی از وحشیانه ترین آدمکشی های خود را در روستای «الدوایمه»، در استان «الخلیل»، مرتکب شدند. ۵۰۰ نفر از ساکنان روستا، که بیش از نیمی از آن ها را کودکان و زنان تشکیل می دادند، قتل عام شدند. صهیونیست ها به کشتن ساکنان بی گناه «الدوایمه» اکتفا نکردند و بینی و گوش مقتولان و تعدادی از بازماندگان را بریدند. چند روز بعد، تعدادی از نظامیان صهیونیست، به فرماندهی «آریل شارون»، جنایت مشابهی را در روستای «حولا»، واقع در جنوب لبنان، مرتکب شدند. شیوه قتل عام هدفمند، مدتی بعد، به یک راهبرد برای اشغال اراضی فلسطینیان تبدیل شد و سپس در حمله به لبنان نیز، مورد استفاده قرار گرفت. سکوت مجامع جهانی و حمایت  دولت های غربی و به ویژه آمریکا، از سیاست های اشغالگرانه صهیونیست ها، آن ها را در استفاده از این شیوه وحشیانه جری تر کرد. روز ۲۲ مهرماه ۱۳۳۲، واحدهایی از نظامیان رژیم صهیونیستی به روستای «قبیه»، واقع در ۲۲ کیلومتری بیت المقدس، هجوم بردند. هدف آن ها اخراج فلسطینیان از اراضی منطقه و ایجاد شهرک صهیونیست نشین در این محل بود. فرماندهی این نظامیان که لباس مبدل به تن داشتند، برعهده «آریل شارون» بود. صهیونیست ها در نخستین ساعات شب وارد روستا شدند و ۷۰ نفر از ساکنان آن را که بیشتر کودک و زن بودند، قتل عام کردند.

بی‌عاطفه باش تا خدا تو را رحمت کند!
سه سال بعد، در مهرماه سال ۱۳۳۵، صهیونیست ها به روستای «کفر قاسم» حمله کردند. آن ها کشاورزان فلسطینی را که در حال بازگشت از مزارع بودند، به قتل رساندند. شعار صهیونیست ها در این هجوم وحشیانه، «بی عاطفه باش تا خدا تو را رحمت کند» بود. در این حمله، افزون بر زنان و مردان کشاورز، نزدیک به ۴۰ کودک بی گناه در کنار والدینشان قتل عام شدند. کشتار هدفمند فلسطینیان مظلوم، طی یک دهه بعد، همچنان ادامه یافت. به فاصله چند ماه پس از جنایت «کفر قاسم»، شهر «خان یونس»، در «نوار غزه» نیز، شاهد قتل عام ۸۰۰ فلسطینی بود. با وقوع جنگ شش روزه اعراب و رژیم صهیونیستی، این جنایات وارد مرحله جدیدی شد. روز پنجم آذرماه ۱۳۴۶، نظامیان و شبه نظامیان صهیونیست که روستای «حانین» در جنوب لبنان را محاصره کرده بودند، وارد این روستا شدند. آن ها سه ماه بود که روستا را محاصره کرده بودند. صهیونیست ها به محض ورود به روستا، با تبر به مردم حمله کردند. این بار، جنایت آن ها فجیع تر از دفعات قبل بود. ده ها نفر از ساکنان روستا با تبر تکه تکه شدند که در میان آن ها تعداد زیادی کودک وجود داشت. صهیونیست ها جنایت خود را با تخریب تمام خانه های روستا تکمیل کردند. طی دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، قتل عام انسان های بی گناه توسط صهیونیست ها در «عیترون»، «بنت جبیل»، «اوزاعی»، «راشیا»، «عدلون»، «عباسیه»، «صبرا و شتیلا»، «برج الشمالی»، «عیون قاره»، «الخلیل»، «بیت المقدس» و ده ها منطقه دیگر در فلسطین اشغالی و جنوب لبنان، تکرار شد. سال ۲۰۰۰ میلادی بود که انتشار صحنه به شهادت رسیدن «محمد الدره»، نوجوان ۱۲ ساله فلسطینی در کنار پدرش، با گلوله نظامیان صهیونیست در «نوار غزه»، اعتراضات گسترده جهانی را در پی داشت.

فاجعه انسانی در «قانا»
با آغاز جنگ ۳۳ روزه لبنان و هجوم صهیونیست ها به جنوب این کشور، «قانا» شاهد یکی از فجیع ترین قتل عام های صهیونیست ها بود. خاخام های صهیونیست اعلام کرده بودند که قتل عام مردم این شهر مجاز است! هواپیماهای نظامی رژیم صهیونیستی، با حمله به این شهر، صدها تُن بمب روی آن فرو ریختند. در جریان این آدم کشی بی سابقه، صهیونیست ها به کلیسایی که توسط نیروهای سازمان ملل، مکان امن اعلام شده بود نیز حمله کردند.

«درد زایمان» خاورمیانه جدید!
در نتیجه این جنایت وحشیانه، ده ها نفر، از جمله تعداد زیادی کودک خردسال و شیرخوار کشته شدند. با وجود اعتراضات بین المللی نسبت به این جنایت، «کاندولیزا رایس»، وزیر خارجه آمریکا، آن را درد زایمان خاورمیانه جدید نامید! جنایت علیه فلسطینیان به عملیات نظامیان رژیم صهیونیستی محدود نمی شود. سال هاست که شهرک نشینان صهیونیست هم، که به سلاح های ارتش این رژیم مسلح هستند، گاه و بی گاه منازل فلسطینیان را مورد حمله قرار می دهند و مردان، زنان و کودکان بی دفاع را به قتل می رسانند. دو سال قبل بود که شهرک نشینان، در جنایتی بی‌سابقه، یک نوزاد فلسطینی را زنده زنده در آتش سوزاندند. روز نهم مردادماه سال ۱۳۹۳، شهرک‌نشینان صهیونیست به خانه یک فلسطینی در جنوب «نابلس»، واقع در کرانه غربی «رود اردن»، حمله کردند و با پرتاب بمب به داخل خانه، کودکی ۱۸ ماهه به نام «علی سعد دوابشه» را زنده زنده در آتش سوزاندند. این جنایت، بازتابی گسترده در سطح جهان داشت؛ اما مانع از تداوم اقدامات جنایت‌بار صهیونیست‌ها نشد.

انتهای پیام/فرهنگ نیوز

صهیونیست ها روز ۱۵ می سال ۱۹۴۸(۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷)، رژیم جعلی خود را، در سرزمین های اشغالی تأسیس کردند.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme