https://telegram.me/empireoflies
«بی‌بی‌سی فارسی»

حمله بی‌بی‌سی به ادب پارسی

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: این چندمین بار است که در مجموعهٔ یادداشت‌های به‌ظاهر ادبی “نامه‌ای از لندن” آقای علیزادهٔ طوسی می‌کوشد تا با ادبیات بی‌سروته خود، به گسترهٔ عظیم ادبیات فارسی بتازد و لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهانش بردارد.

در این یادداشت اخیر منتشرشده در بخش‌نامه‌ای از لندن، یکی از اشعار سعدی شیرازی توسط طوسی تفسیر شده است. او این دو بیت را انتخاب کرده است:

«از در بخشندگی و بنده‌نوازی / مرغ هوا را نصیب، ماهی دریا / قسمت خود می‌خورند منعم و درویش / روزی خود می‌برند پشّه و عنقا!»
بی‌بی‌سی در تفسیر این شعر توسط علیزادهٔ طوسی می‌نویسد:
“این چه جور برداشتی از معنای خلقت موجودات زنده است، که خدای بخشندهٔ بنده‌نواز «ماهی دریا» را فقط برای این هدف خلق کرده باشد که «مرغ هوا» آن را بخورد؟ و این چه جور تصوّری از پروردگار عادل و رئوف است که «درویش»، یعنی «فقیر»، را فقیر آفریده باشد و کاسهٔ گدایی به دستش داده باشد و او را به در خانهٔ «منعم»، یعنی «دارا»، «ثروتمند»، و «صاحب نعمت» بفرستد تا «روزی» مقدّرِ خودش را به‌صورت «صدقه» با التماس و دعا از او دریافت کند؟”

در این تفسیر کوشیده شده تعبیری نامناسب از هدف خلقت ارائه شود و نوعی جبر در این تفسیر موج می‌زند. در این دو بیت تنها روزی‌رسان بودن خداوند مطرح‌شده است نه هدف خلقت. ضمن اینکه هیچ اشاره‌ای به این مسئله نشده است که از ابتدا خداوند کسی را فقیر و نیازمند می‌آفریند و به‌زور به او کاسهٔ گدایی می‌دهد و به‌کل هدف از خلقتش این است که گدایی کند. چراکه ما در آموزه‌های دینی و ادبی و حتی اشعار خود سعدی شیرازی مضامینی در نکوهش گدایی کردن داریم. برای مثال:

از من نیاید آنکه به دهقان و کدخدای
حاجت برم که فعل گدایان خرمن است
گر گوییم که سوزنی از سفله‌ای بخواه
چون خارپشت بر بدنم موی، سوزن است
پس هرگز نمی‌توان از واژهٔ درویش این برداشت را کرد و این مسئله را به سعدی نسبت داد که هدفش از سرودن این شعر این بوده که به مخاطبش بگوید: خداوند از اول فقیر را آفرید تا گدایی کند.

اگر مخاطب ادب‌دوست تنها یک جستجوی کوتاه در دیوان غزلیات سعدی بزرگ انجام دهد مشاهده می‌کند که این غزل حول محور عظمت آفرینش و تدبیر عظیم الهی در رزق و روزی دادن به موجودات در چرخهٔ هستی است و در پایان این غزل زیبا نیز از ناتوانی بشر در سپاسگزاری از نعمت‌های بی‌کران الهی سخن به میان می‌آید.

ضمناً پس‌ازاین دو بیت که بی‌بی‌سی از این شعر انتخاب کرده تا تفسیر نا به‌جای خود را ارائه دهد، بیت زیر آمده است:
“حاجت موری به علم غیب بداند
در بن چاهی به زیر صخره صما”

و این نشان‌دهندهٔ علم و لطافت ذات باری‌تعالی است و اینکه خداوند عالم حتی از رزق و روزی مورچه‌های ضعیف غافل نیست و آن را در هرکجای جهان که باشد حتی در قعر چاه و زیر صخره، به دست او می‌رساند.

این تفسیر بی‌بی‌سی از غزل پر مفهوم و زیبای بزرگ قلمرو سخن و معرفت، سعدی شیرازی کودکانه‌ترین و طنزآمیزترین برداشتی است که می‌توان از ظاهر شعر کرد؛ ضمن اینکه این تفسیر کاملاً مغرضانه و تمسخرآمیز است چراکه بر ما روشن است که در مجموعهٔ نامه‌ای از لندن، بارها به زبان و فرهنگ فارسی تاخته‌اند و حالا جای تعجب نیست که به یکی از بزرگ‌ترین ادیبان پارسی که در میان ادیبان سرتاسر جهان هزاران شیفته دارد، بتازند.

انتهای پیام/بی‌بی‌سی پرشین

این چندمین بار است که در مجموعهٔ یادداشت‌های به‌ظاهر ادبی “نامه‌ای از لندن” آقای علیزادهٔ طوسی می‌کوشد تا با ادبیات بی‌سروته خود، به گسترهٔ عظیم ادبیات فارسی بتازد و لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهانش بردارد.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme