https://telegram.me/empireoflies

حربه‌ای به نام مراسمات مذهبی

به گزارش «امپراتوری دروغ» به نقل از سایت فرقه‌ها، در فرقه رجوی قبل از سال ۷۰ مراسم های مذهبی وجود نداشت اما از سال ۷۱ برای اینکه رجوی بتواند از احساسات نفرات استفاده کند، رو به انجام مراسم های مذهبی آورد که اولین مراسم در سال ۷۲، روز عاشوا برگزار شد که رجوی سینه زنی راه انداخت و  اولین نفری که نوحه خواند برادر حنیف نژاد به نام احمد بود.

 معمولا تمام فرقه ها برای استفاده از احساسات مذهبی نفرات تلاش دارند و خود را راه رو و ادامه دهند یک مسیر نشان می دهند. برای نمونه در کتاب “راه حسین”، فرقه طوری وانمود کرده که ما ادامه دهنده آنها هستیم و نیاز نیست که ما هم مثل مردم عادی به سر و سینه بزنیم!! ولی بعد از مدتی همان فرقه از مردم عادی الگو برمی دارد و علیه خودشان استفاده می کند و یادشان می رود که خود در کتاب راه حسین چه نوشته است.

مراسم ها در فرقه برابر بود با نشست های رهبران فرقه تا بتوانند در آن روز مذهبی با حاضر گفتن در آن نشست و یا مکتوب کردن در یک کاغذ تعهد خود را از نفرات بگیرید.

این بود مراسم های ما در فرقه رجوی.

آنهایی که با این فرقه  آشنایی دارند می دانند رهبران فرقه برای فریب نفرات هم در مراسم ها خود را برجسته می کنند که بگویند ما ادامه راه آنهاییم !!

اگر رهبران فرقه واقعاً راه حسین را می خواستند بروند باید امروز ما جدا شده ها صحبتی از شکنجه و خودکشی و … به میان نمی آوردیم.

در فرقه رجوی اساساً ما روزی به نام روز مادر و یا روز پدر نداشتیم و همه این را می دانند که رهبران فرقه می گویند که خانواده کانون فساد می باشد. رجوی از جنگ عراق استفاده کرد تا فرزندان نفرات خود را از آنها جدا کنند و به خارج ببرند که من بخاطر حفظ آن بچه ها تلاش دارم؛ اما همان بچه ها یک نامه و یا عکس با پدر و مادر نداشتند و بهترین نمونه آن کتاب خانواده مجاهدین یا مزدوان ارتجاع که بخشی از آن را رهبر فرقه، مسعود رجوی نوشته است.(بعد از اشغال عراق در سال ۸۲ رجوی برای اینکه نفرات به ملاقات خانواده نروند این کتاب را نوشته است. کتاب خانواده مجاهدین یا مزدوران ارتجاع که با پیام مسعود رهبر فرقه سازمان مجاهدین به نیروهای در زنجیر شروع شده. خانواده چشم انتظار که سالها در فراق بچه، برادر، خواهر، پدر و مادر خود که برای آن رویاهایی در ذهن دارد سالها با نامه نگاری به تمام ارگانهای بین المللی سپری شده تا بتواند فرزند، برادر، خواهر، پدر، مادر خود را از نزدیک ملاقات کند. آیا این گناه است که به خاطر عزیزان خود به هر دری می زنند و آن رهبر منفور فرقه نام اجیر شدگان به آنها گذاشته است و یا در جلو درب اشرف هنگامی که با صدای بلند نام عزیزان خود را صدا می زنند به آن خانواده مظلوم نام زوزه کش می گذارد و بالا ترین ارزش ایدئولوژیکی خود را که به نفرات اسیر القا می کند نرفتن به ملاقات می داند و نام این را هم تراز جدیدی از مرزهای بالا بلند ایدئولوژیکی و سیاسی مجاهدین می نامند وای بر تو که ارزش ایدئولوژی خود را اینطور نمایان می کنید که در دستگاه فرقه گری به ملاقات نرفتن و دوری جستن از خانواده را ارزش می دانید.)

انتهای پیام/

https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme