https://telegram.me/empireoflies

جنایت در آسمان ایران و تشویق در خاک آمریکا!

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: ملت همیشه قهرمان جمهوری اسلام ایران، همواره پس از پیروزی انقلاب اسلامی به دلیل استقامت و ایستادگی در مقابل استکبار جهانی مورد هدف کینه ورزی جنایتکاران از جمله آمریکا بوده اند. جنایت نابخشودنی و جبران ناپذیر ناو وینْسِنْس آمریکا و مورد هدف قرار دادن هواپیمای مسافربری و غیرنظامی ایرباس ایران در خلیج فارس از جمله مواردی است که هرگز از حافظه تاریخ این ملت پاک نخواهد شد.

دوازده تیرماه یادآور یکی از تلخ ترین خاطرات مردم ایران و در عین حال یکی از آشکارترین موارد نقض حقوق بشر از سوی دولت آمریکا است.

 

هواپیمای ایرباس

 

هواپیمای ایرباس ۳۰۰ متعلق به هواپیمای جمهوری اسلامی ایران در فرودگاه بندرعباس به زمین نشست و طبق برنامه پیش‏‌بینی شده، قرار بود این هواپیما با شماره پرواز ۶۵۵ با دویست و نود سرنشین (۱۵۶ مرد، ۵۳ زن، ۵۷ کودک ۲ تا ۱۲ساله و ۸ کودک زیر دو سال و ۴۲ نفر با ملیت‌های یوگسلاو، پاکستانی، هندی، عرب و ۱۶ خدمه پروازی در ساعت حدود ۱۰ صبح به مقصد دوبی پرواز کند.

ساعت ۹ صبح، تعدادی از قایق‌‏های تندروی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که مشغول گشت‏‌زنی ‏در جنوب قشم بودند، با تهاجم نیروهای آمریکایی مواجه شدند. رزمندگان دریادل اسلام بلافاصله به مقابله با نیروهای آمریکایی مستقر در ناوها می‌‏پردازند. در جریان این درگیری، چند فروند چرخبال آمریکایی برفراز قایق‏های‏ تندرو به پرواز درآمده و به سوی آن‏ها شلیک می‏‌کنند.

دلاورمردان سپاه اسلام، همزمان با مقابله با ناوهای آمریکایی به آتش چرخبال‌ها نیز پاسخ می‏ دهند و در این درگیری یک فروند چرخبال آمریکایی مورد هدف قرار گرفته و به قعر آب‏های نیلگون خلیج‏‌فارس سقوط می‏‌کند.

 

هواپیمای ایرباس

 

ساعت ۱۰ صبح (بندرعباس)، هواپیمای جمهوری اسلامی ایران با پرواز ۶۵۵ با تأخیر در ساعت ۱۰:۵ از برج مراقبت فرودگاه بندرعباس تقاضای پرواز کرد، مدت پرواز تا دوبی ۳۰ دقیقه و حداکثر ۱۴ هزارپا تعیین شد.

در ساعت ۱۰:۱۷ دقیقه، هواپیمای ایرباس ۳۰۰ به پرواز درآمد. دقایق نخستین پرواز و مراحل اوج‏گیری تا ارتفاع ۱۲ هزارپایی مطابق طرح پرواز انجام شد و خلبان به طور پیوسته با برج مراقبت فرودگاه بندرعباس و مرکز کنترل راه‌های هوایی ایران و امارات تماس داشت.

در خلیج فارس، ناوجنگی آمریکایی «وینسنس» که در تاریخ هفتم خرداد از بندر «سان دیه گو» وارد خلیج‌‏فارس شده بود، به قصد یک ماجراجویی هوایی به آب‏های مرزی ایران نزدیک شد.

«ایچنرمارک» قلب این رزم‌‏ناو به شمار می‏رفت.

وظیفه اصلی آن، کشف هدف‌های پرنده، اعم از موشک، هواپیما و پردازش اطلاعات، تعقیب صدها هدف به طور همزمان و کنترل آتش آن‏ها بود، هم‏چنین این رزم‏‌ناو به موشک‏های‏‌زمین به هوا با برد ۴۰۸ کیلومتر نیز مجهز بود.

چند لحظه پیش از ورود هواپیمای ایرباس ۳۰۰ به منطقه کنترل هوایی امارات، در محلی به نام «مولبیت»، خلبان به مرکز کنترل هوایی کشور اطلاع داد که قصد دارد به ۱۴ هزارپایی صعود کند.

دز ساعت ۱۰:۲۲دقیقه (خلیج‏‌فارس) ناو وینسنس که خود را به بهترین و نزدیکترین موقعیت رسانده بود، به دستور ناخدا «ویل راجرز»، فرمانده ناو، موشک استاندارد ۲ به سوی پرواز ۶۵۵ شلیک کرد. ناگهان هواپیما از صفحه رادارهای زمینی محو شد و در طوفانی از دود و آتش به پهنه آب‏های نیلگون خلیج‏‌فارس فرو رفت.

با عدم اطلاع از سرنوشت هواپیما، برج مراقبت فرودگاه بندرعباس، در تماس با دوبی، پیگیر سرنوشت پرواز ۶۵۵ شده ولی آن‏ها اظهار بی‏‌اطلاعی کردند. بلافاصله ستاد تأمین استان هرمزگان، وضعیت اضطراری اعلام و فعالیت خود را آغاز کرد.

با شناسایی دقیق محل سقوط، چرخبال‌ها و شناورها به موقعیت ۲۶ و ۴۲ عرض شمالی و ۵۶ درجه و ۳ دقیقه طول شرقی منتقل شدند.

 

هواپیمای ایرباس

 

بلافاصله پس از این جنایت هولناک، مقامات آمریکایی اعلام کردند که یک فروند هواپیمای اف ۱۴ جمهوری اسلامی ایران را مورد هدف قرار داده‌‏اند. پس از روشن شدن نوع هواپیما، آمریکایی‌ها سعی کردند تا به نحوی وانمود کنند که در این مورد مرتکب اشتباه شده‏‌اند.

مقامات نظامی آمریکا اعلام کردند که هواپیمای ایرباس در خارج از دالان هوایی پرواز می‌‏کرده و رزم‏ناو آمریکایی نیز هفت‏‌بار اخطار رادیویی برای‏ هواپیمای ایران مخابره کرده ولی جوابی دریافت نکرده است چراکه سیاست رسمی دولت آمریکا در آن زمان بر این استوار بود که سقوط هواپیما بر اثر اصابت موشک از ناو آمریکایی، «خطای انسانی»، آن هم از طرف خلبان هواپیمای ایرانی، توجیه شود.

 

هواپیمای ایرباس

 

این ادعا کاملا غیر قابل قبول بود، زیرا قطعات متلاشی شده هواپیما و اجساد سرنشینان آن در سطح وسیعی از آب‏های سواحل جنوبی جزیره هنگام، درست در داخل آب‏های ایران پراکنده شده بودند.

این محل درست در زیر مرکز دالان هوایی بین‌‏المللی بندرعباس دوبی (آمبر۵۶) قرار دارد و نشان می‏‌دهد که هواپیما درست در مسیر پیش‏‌بینی شده در حال پرواز بوده است.

ادعاهای غیرمستند و توسل به مجعولات برای توجیه این تراژدی خیلی زود آغاز شدند. دریاسالار «ویلیام کرو»، فرمانده وقت ستاد مشترک نیروی دریایی آمریکا روز یکشنبه ۳ جولای ۱۹۸۸ (۱۲ تیرماه ۱۳۶۷)، ساعاتی بعد از شلیک به پرواز ۶۵۵ در نشست خبری وزارت دفاع آمریکا، آن را «یک اقدام دفاعی مناسب» توصیف کرد و در توضیح درباره آن گفت: «مسیر پرواز هواپیمای ایرانی، مستقیم به سمت پایین و رو به ناو «یواس‌اس وینسنس» بود. وقتی که هواپیمای مزبور به اخطارهای مکرر ما توجهی نکرد “وینسنس” به سمت آن شلیک کرد تا از خودش در برابر هر گونه حمله احتمالی محافظت کند.» (نقل از کتاب «اسناد دولتی رؤسای جمهور آمریکا»، چاپ ۱۹۸۸، نوشته «رونالد ریگان») 

 

هواپیمای ایرباس

 

«ویلیام کرو» علاوه بر این در همان نشست خبری مدعی شد که هواپیمای ایرانی با سرعت ۴۵۰ گره دریایی (سرعتی که معمولاً هواپیماهای جنگی با آن پرواز می‌کنند) در ارتفاع ۹۰۰۰ پایی از سطح دریا در حال کاهش ارتفاع و حرکت به سمت ناو آمریکایی بوده و به همین دلیل هدف ناو «وینسنس» قرار گرفته است.

ادعای دیگر «کرو» این بود که ایرباس ایرانی از دالان هوایی خودش خارج شده و بنابراین «ویلیام راجرز»، فرمانده ناو آمریکایی آن را با هواپیمای جنگی F-14 اشتباه گرفته است. (نقل از روزنامه واشنگتن‌پست، ۴ جولای ۱۹۸۸٫)

یک روز بعد، «رونالد ریگان»، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا نیز در روایتی مشابه مسئولیت حادثه را متوجه طرف ایرانی دانست: «در تاریخ ۳ جولای  ناوهای “یواس‌اس وینسنس” و “یو‌اس‌اس مانتگومری” در حال انجام عملیات در آبهای بین‌المللی خلیج فارس، در نزدیکی تنگه هرمز بودند. شایان ذکر است در روز ۲ جولای “مانتگومری” به سیگنال‌های خطر از یک تانکر هلندی واکنش نشان داده بود که هدف حمله قایق‌های کوچک ایرانی قرار گرفته بود. با در دست داشتن نشانه‌هایی مبنی بر اینکه حدود ۱۲ کشتی کوچک ایرانی جمع شده بودند تا به این کشتی تجاری حمله کنند، ناو “وینسنس” یک بالگرد “لامپس مارکس” را برای انجام مأموریت گشت‌زنی روانه حریم هوایی آبهای بین‌المللی کرد تا موقعیت را ارزیابی کند. وقتی که بالگرد مذکور تنها به چهار مایل دریایی رسیده بود، قایق‌های کوچک ایرانی به سمت آن شلیک کردند (در این زمان وینسنس ۱۰ مایل دریایی از صحنه فاصله داشت). بالگرد “لامپس” آسیب ندید و به سرعت به سمت “وینسنس” برگشت.»

«ریگان» می‌افزاید: «در زمانی که “وینسنس” و “مانتگومری” در حال نزدیک شدن به گروههای قایق‌های ایرانی بودند، دست‌کم چهار عدد از قایق‌های کوچک به سمت ناوهای جنگی آمریکا برگشتند و شروع به محاصره آن کردند. در این زمان هر دو ناو جنگی به سمت قایق‌های کوچک شلیک کرده و باعث غرق دو قایق و صدمه به یک قایق سوم شدند. در کمال تأسف، در خلال واکنش آمریکا به حملات ایرانیان، یک هواپیمای مسافربری ایران توسط “وینسنس” هدف قرار گرفته و سقوط کرد.»

 

77491_520.jpg

 

در روزهای بعد نیز سایر مقامات آمریکا یا خدمه رزم‌ناو «یو‌اس‌اس وینسنس» در برهه‌های مختلف زمانی شرح‌نگاری‌ها و اظهارنظرهای کاملاً یکسان و هماهنگی در این باره مطرح کردند. اما هفت هفته بعد از حادثه ۱۲ تیرماه بود که ستاد مرکزی فرماندهی وزارت دفاع آمریکا نتایج تحقیقات درباره حمله به پرواز ۶۵۵ را منتشر کرد.

گزارش ۵۳ صفحه‌‌ای این نهاد وزارت دفاع آمریکا تقریباً تمامی مواردی که مقام‌های آمریکایی بر اساس آن استدلال می‌کردند عامل شلیک به ایرباس ایرانی خطا در تشخیص هواپیمای مسافربری از جنگنده اف‌۱۴ بوده را زیر سوال برد.

 

هواپیمای ایرباس

 

پس از آن نیز آمریکایی‏‌ها به ‏صورت جسارت‏ آمیزی دلایل این جنایت خود را بیان و تأکید کردند که هدف آمریکا از ساقط کردن هواپیمای ایرباس ایران، وادار کردن جمهوری اسلامی به پذیرش صلح و پایان جنگ تحمیلی بود، چنان‏ که رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت آمریکا در این زمینه اظهار کرد: «این فاجعه (سقوط هواپیمای مسافربری ایران از سوی آمریکا) ضرورت دست‏یابی به برقراری صلح را با حداکثر شتاب، دو چندان ساخته است».

به عبارتی هدف آمریکا رهاندن گریبان صدام جنایتکار از دستان پرقدرت رزمندگان اسلام بود.

این در حالی است که به نوشته پایگاه اینترتی “وات ریلی هپند” جرج بوش پدر معاون رونالد ریگان رئیس جمهور وقت آمریکا در مرداد ۱۳۶۷ نیز آشکارا گفتمن هرگز از طرف آمریکا عذرخواهی نمی‌کنم. من اهمیتی نمی‌دهم که چه کاری انجام شده است. من اهمیت نمی‌دهم که حقیقت چیست.

با وجود اینکه این اشتباه با برگزاری دادگاه‌های حقیقت یاب برای افکار عمومی داخل آمریکا و عرصه بین‌المللی محرز شده بود، اما تمامی پرسنل وینسنس مدال افتخار دریافت کرده و حتی فرمانده لاستیگ”، هماهنگ کننده جنگ هوایی ناو به دلیل دستاورد قهرمانانه خود مدال افتخار گرفت که همین امر نشان می دهد این عملیات از پیش تعیین شده بوده است. پس از این واقعه ناخدا یکم ویلیام راجرز فرمانده ناو وینسنس در مصاحبه‌ای مطبوعاتی به صراحت اعلام کرد: اگر صدها بار نیز آن اتفاق رخ دهد باز هم دستور شلیک خواهم داد.

یک سال پس از این ماجرا  یعنی در ۱۹۸۹ کشورمان پس از گزارش به شورای امنیت و همین طور ایکائو(سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری) در دیوان بین‌المللی دادگستری هم رسماً از امریکا شکایت کرد .

ایران هفت سال پس از طرح شکایت یعنی در ۲۲ فوریه ۱۹۹۶ با دریافت حدود ۳۰۰ هزار دلار برای هر قربانی شاغل و حدود ۱۵۰ هزار دلار برای هر قربانی غیر شاغل و  حدود ۷۰ میلیون دلار بابت قیمت تقریبی هواپیمای سرنگون شده) از آمریکا از پیگیری شکایتش منصرف و پرونده مختومه شد. البته نه دولت و نه خانواده‌های ۲۹۰ قربانی این پرواز که ۶۶ نفر از آنها کودک بودند هرگز ادعا نکردند که با دریافت مبالغی که در رسانه‌هایی ایرانی “غرامت” نامیده شده واقعاً خسارات وارده شده به خود را جبران شده دیده و رضایت داده‌اند.

امریکایی‌ها در فضاسازی های رسانه ای آن زمان، ایران را مقصر معرفی می‌کردند یعنی سعی می‌کردند از طریق رسانه‌های خود به مردم القا کنند که امریکایی‌ها از سر نوع دوستی حاضر به جبران خسارت بازماندگان هست اما دولت ایران قبول نمی‌کند، در نتیجه تمام این فشارها نهایت مجبور به مصالحه شدیم

 در حقیقت امریکا در جریان مصالحه این پرداخت را نه تحت عنوان “غرامت” (که به معنی پرداخت به دلیل الزام  پذیرش مسئولیت حقوقی یک رویداد است) بلکه تحت عنوان “پرداخت از سر لطفکه به معنی پرداخت به دلیل احساس مسئولیت اخلاقی است انجام داد.

این چنین بود که هواپیمای مسافربری ایران در آب‌های سرزمینی کشورمان مورد حمله قرار گرفت، اما پرونده این جنایت با پرداخت “خسارت به بازماندگان” و نه “غرامت” مختومه شد.

انتهای پیام/اتاق خبر ۲۴

هواپیمای مسافربری ایران در آب‌های سرزمینی کشورمان مورد حمله قرار گرفت، اما پرونده این جنایت با پرداخت “خسارت به بازماندگان” و نه “غرامت” مختومه شد.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme