https://telegram.me/empireoflies
صهیونیست‌ها در ۱۴ مه ۱۹۴۸ با حمایت همه جانبه انگلیس و تایید آمریکا٬ پس از آواره کردن چند صد هزار فلسطینی و غصب زمین‌هایشان٬ برپایی حاکمیت یهود را اعلام کردند.

به بهانه سالگرد روز «نکبت»| مروری بر آغاز اشغالگری صهیونیست‌ها در فلسطین با حمایت انگلیس و تایید آمریکا

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغروز «نکبت» یک اصطلاح برای اشاره به سالگرد تبعید اجباری و دسته‌جمعی بیش از ۷۵۰ هزار فلسطینی از منازل و زمین‌هایشان در فلسطین در ۱۴ مه ۱۹۴۸ است که در این روز جنبش صهیونیسم با حمایت انگلیس به زور اسلحه٬ بر بخش بزرگی از فلسطین مسلط شده و در این منطقه اعلام حاکمیت کرد.

نکبت یادآور روزی است که فلسطینیان از ۲۰ شهر و نزدیک ۴۰۰ روستا رانده شده و املاک ومزارعشان به اشغال صهیونیست‌ها درآمد. این روز همچنین یادآور قتل عام دست کم ۱۰ هزار فلسطینی در سلسله کشتارهای رژیم اشغالگر صهیونیستی است.

حقیقت این است که نکبت فلسطین بسیار قبل‌تر از سال ۱۹۴۸ آغاز شده بود؛ زمانی که در حمله فرانسه به جهان عرب در ۱۷۹۹ «ناپلئون بناپارت» نخستین امپراتور فرانسه خواستار برپایی یک کشور یهودی تحت حمایت فرانسه در فلسطین شد.

در آن زمان٬ طرح ناپلئون عملی نشد؛ اما بعد از آن انگلیسی‌ها برگشته و این طرح را در اواخر قرن نوزدهم احیا کردند.

پس از سقوط امپراطوری عثمانی در جنگ جهانی اول و استقرار انگلیسی‌ها در فلسطین٬ استعمارگری‌های انگلیس با اجرای برنامه‌های آن برای برپایی یک حاکمیت صهیونیستی بر زمین‌های فلسطین آغاز شد.

در سال ۱۹۱۷ انگلیس حمایت خود را از تاسیس یک کشور ملی برای یهودیان در فلسطین اعلام کرد. پس از آن یک هیئت صهیونیستی با حمایت انگلیسی‌ها وارد فلسطین شده و یهودیان به منظور تاسیس شهرک‌های صهیونیستی شروع به خریداری بخشی از زمین‌های فلسطینیان کردند. این امر منجر به آوارگی ده‌ها هزار فلسطینی از خانه‌هایشان شد که همه این اقدامات با حمایت کامل انگلیس صورت می‌گرفت.

اما فلسطینیان در برابر این تحرکات تسلیم نشده و مقاومت آنان در سال ۱۹۳۶ منجر به یک انقلاب عربی ضد امپریالیسم انگلیسی و استعمارگری صهیونیست‌ها شد.

انگلیسی‌ها در سال ۱۹۳۹ انقلاب عربی را در هم شکستند و در این زمان بود که فلسطینیان خود را در برابر دو دشمن دیدند: نیروهای استعمارگر انگلیس و چریک‌های مسلح صهیونیستی که در آن زمان تعدادشان به ۴۰ هزار نفر می‌رسید.

در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ سازمان ملل طرح تقسیم و تجزیه فلسطین به دو دولت یهودی و عربی را تصویب کرد. در آن زمان یهودیان یک سوم جمعیت ساکنان فلسطین را تشکیل می دادند و اغلب آنها طی سالهای گذشته از اروپا به این منطقه آمده و تنها بر ۶ درصد از زمین‌های فلسطین تسلط داشتند. اما این طرح سازمان ملل ۵۵ درصد از مساحت فلسطین را به آنها داد.

فلسطینیان و هم‌پیمانان عرب آنها طرح مذکور سازمان ملل را رد کردند اما جنبش صهیونیسم با آن موافق بود٬ به ویژه که این طرح به ایجاد یک حاکمیت یهودی در زمین‌های فلسطین مشروعیت می‌بخشید. اما صهیونیست‌ها با همه این وجود با مرزهای تعیین شده موافقت نکرده و تحرکات زیادی برای تسلط بر بخش‌های بیشتری از زمین‌های فلسطین ترتیب دادند.

با آغاز سال ۱۹۴۸ صهیونیست‌ها بر ده‌ها شهر و روستای فلسطین مسلط شده و ساکنان آن را با زور از خانه‌هایشان بیرون کردند و این اتفاقات در برابر چشم مقامات انگلیسی مستقر در این کشور می‌افتاد.

در ۱۴ مه ۱۹۴۸ انگلیسی‌ها تصمیم گرفتند تا از فلسطین خارج شوند و در آن روز بود که «بن گوریون» رئیس وقت کمیته اجرایی آژانس یهود تحت قیمومت انگلیس٬ رسما برپایی حاکمیت یهود را اعلام کرد.

در خلال چند دقیقه دو قدرت بزرگ جهان یعنی آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی، رژیم اشغالگر اسرائیل را به رسمیت شناخته و به این ترتیب فلسطینیان بدون دولت ماندند.

پس از آن پروژه‌های رژیم صهیونیستی برای اخراج کامل فلسطینیان از زمین‌هایشان ادامه یافت و صهیونیست‌ها تا امروز همه تلاش خود را برای از بین بردن همه نمادها و میراث فلسطین به کار بسته‌اند که این امر منجر به بدتر شدن شرایط میلیون‌ها آواره فلسطینی شده است.

انتهای پیام/تسنیم

https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme