https://telegram.me/empireoflies

بحران مخدر آمریکا و اضطراب‌های مدرن

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغبحران مواد مخدر در آمریکا و نرخ خود کشی در کره جنوبی از یک ریشه نشات می گیرد. جریان سرمایه داری به تدریج بسیاری از معانی و ایدئولوژی را از زندگی حذف می کند. ماه گذشته، دونالد ترامپ در پاسخ به افزایش اپیدمیک داروهای اعتیاد آور در آمریکا، وضعیت فوق العاده سلامت عمومی را اعلام کرد. وی این بحران را به عنوان یک فاجعه ملی و تراژدی انسانی دانست و آن را بدترین بحران مواد مخدر در تاریخ آمریکا یاد کرد.

چیزی که ترامپ فورا اعلام کرد و گفت می خواهد جنگ علیه این دارو ها را به وسیله ممنوعیت آن آغاز کند، یک ایده عامیانه مارکسیستی شبیه کمونیست های تندرو است که تلاش می کردند دین را به وسیله غیرقانونی کردن آن از بین ببرند. رویکرد مارکس اما ظریف تر بود او در عوض مبارزه مستقیم با مذهب، هدف خود را تغییر وضعیت اجتماعی سلطه و استثمار تعیین کرد.

همان طور که پوپولیسم نشان داد مخدرِ مردم در خودِ آن مردم نهفته است، رویاهای تیره پوپولیستی مقدر کرده اند که خصومت ورزی ما مبهم باشد و حداقل برای بسیاری از ما، مخدر خودِ مردم هستند اما پناه بردن به مواد مخدر پدیده ای است که ترامپ از آن سخن می گوید. بنا بر این، بر اساس تفسیر مارکس جایی که نیاز داریم برای رهایی از مخدر به آن پناه ببریم کجاست؟ مثل فروید ما باید نگاهی به روانشناسیِ زندگی هر روزه ی سرمایه داری جهانی داشته باشیم. در این وضعیت شکل دیگری از اعتیاد مردم برای رهایی وجود دارد آن هم گرایش به دنیای دیجیتال مثل فیسبوک و توییتر و دیگر طرح های رسانه های اجتماعی است.

«مارک زاکربرگ» طی سخنانی در می ۲۰۱۷ به فارغ التخصیلان هاروارد گفت که کار ما این است که احساس هدفمند بودن را ایجاد کنیم. این سخن از کسی گفته می شود که خود او با ایجاد فیسبوک بزرگترین ابزار را برای از دست رفتنِ بدونِ هدف وقت در جهان ایجاد کرده است.

گفتنی است کشوری که زندگی روزانه در آنجا اغلب با مجازی سازی دیجیتال گره خورده است کره جنوبی است. «فرانکو براردی» گزارشی از سفرش به سئول نوشته است: کره به مثابه یک زمین صفر در جهان است، دارای یک طرح برای آینده سیاره زمین. بعد از استعمار و جنگ، بعد از دیکتاتوری و قحطی زدگی، ذهن کره جنوبی از بار مسائل اولیه رها و با کم ترین درجه از مقاومت فرهنگی که معمولا در همه جهان به شکل طبیعی وجود دارد، به دنیای دیجیتال وارد شد. در فضای تهی شده فرهنگ کره ای ها، تجربه آن ها به سمت فردیت شدید و همزمان مشابه شدن ذهن هایشان رفته است. ذهنی که در فضای شهری این گونه شکل گرفته است به تعامل با تصاویر، توییت ها و بازی هایی که از یک صفحه نمایش کوچک نمایش داده می شود، تمایل دارد.

کره جنوبی بیشترین نرخ خودکشی را در جهان دارد. خودکشی بیشترین علت مرگ برای افراد زیر ۴۰ سال در این کشور است. قابل توجه است که خودکشی در کره جنوبی در دهه گذشته دو برابر شده است. در فضای دو نسل، وضعیت آن ها از نظر شاخص هایی مثل در آمد، تغذیه، آزادی و امکان مسافرت به خارج از کشور بهبود یافته است. اما هزینه این بهبودی نابودی زندگی روزمره، افزایش سرعت زندگی، افزایش فردیت گرایی و کار بی وقفه در یک رقابت نا محدود است.

آینده بی روح

چیزی که “براردی “از سئول برداشت کرده است، تصویر مکانی است که خالی از تاریخ و بدون عاطفه است. “بادیو “هم گفته است ما در فضای اجتماعی ای زندگی می کنیم که به تدریج به سمت تجربه بی عاطفه بودن می رود.

شاید این مسئله ای باشد که ما را به سمت یکی از خطرات سرمایه داری رهنمون می کند. اگرچه این یک مسئله جهانی است و کل جهان را در برمی گیرد اما باید دانست که این وضعیت یک وضعیت ایدئولوژیکی بی عاطفه و محروم ماندن طیف وسیعی از مردم از معنای شناختی زندگی را به دنبال خواهد داشت.

سرمایه داری اولین نظم اقتصادی- اجتماعی است که جمع زدایی می کند و در سطح معنا جهانی نیست. سرانجام هیچ جهان بینی کاپیتالیستی-جهانی وجود ندارد و هیچ تمدن کاپیتالیستی نیز وجود ندارد. در حقیقت درس بنیادی جهانی شدن این است که سرمایه داری با زرق و برق می تواند خودش را با همه تمدن ها از مسیحی تا هندو و بوداییست از شرق تا غرب منطبق کند. اما ابعاد جهانی سرمایه داری تنها می تواند در سطح یک حقیقتِ بدون معنا به عنوان واقعیت مکانیزمی به نام بازار جهانی شکل بگیرد.

این واقعیتی است که میلیون ها نفر به خاطر آن به مخدر پناه آورده اند. فقر و نداشتن چشم انداز برای آینده چیز جدیدی نیست اما فشارهای وجدانیِ غیر قابل تحمل در هر فرد از دو جنبه هم موفقیت در زندگی حرفه ای و هم لذت بردن در زندگی با همه فشارهای وارد شده، چیزی است که مشکل آفرین است. شاید جنبه دوم حتی ناراحت کننده تر باشد: چه چیزی از زندگی ما باقی می ماند هنگامی که ما به سمت خوشی های شخصی عقب نشینی می کنیم و همین خوشی ها ابزاری برای حکم بی رحمی می شود؟

منبع:

https://www.rt.com/op-edge/409089-opioid-crisis-us-korea/

نویسنده:

اسلاوی ژیژک: استاد و محقق جامعه شناسی دانشگاه نیویورک  

انتهای متن/

درس بنیادی جهانی شدن این است که سرمایه داری با زرق و برق می تواند خودش را با همه تمدن ها از مسیحی تا هندو و بوداییست از شرق تا غرب منطبق کند.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme