https://telegram.me/empireoflies
«نفیه کوهنورد»

اعتراف تلخ نفیسه کوهنورد پس از سانسور چندساله بی‌بی‌سی فارسی

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: سؤال‌های بی‌جواب جنگ عراق نوشته ای است به قلم نفیسه کوهنورد خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی. او که چند بار سابقه‌ی حضور در عراق را از سال ۲۰۰۳ به این‌سو دارا می باشد در این یادداشت احساسی علی رغم آنکه بازهم در چهارچوب اتاق فکر بی‌بی‌سی فارسی به دنبال پررنگ کردن اختلاف های فرقه‌ای و متهم کردن ایران در خصوص اوضاع اسف بار امنیتی عراق است اما در بخش هایی از متن یادداشت خود که در وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی انتشاریافته است ناخواسته دست به اعتراف‌هایی زده است که پیش‌ازاین در گزارش های خبری ارسالی خود از عراق از انعکاس آن‌ها خودداری می کرد.

لذا در ادامه به علت اهمیت این اعتراف ها در ادامه به مروری برخی از آن‌ها در این یادداشت خواهیم پرداخت.
درست یک سال پس از سقوط صدام راهی عراق شدم. مقصد اول بغداد بود. شهری که درباره‌اش کتاب‌ها و روایت‌ها خوانده بودم و در ذهنم رؤیاهای زیادی درباره‌اش داشتم اما آنچه یافتم نه با تصویری که از داستان‌ها می‌دانستم سازگاری داشت و نه با همه آن چیزی که در خبرها می‌خواندم و می‌شنیدم. در بغداد برای اولین بار مفهوم اشغال شدن یک کشور را توانستم از نزدیک لمس کنم. خیابان‌ها پر بود از تانک‌ها و سربازهای آمریکایی که حالت آماده‌باش همیشگی‌شان در پشت تیربار خبر از خطرهای در کمین می‌داد. نه‌فقط برای آن‌ها که برای مردم عادی شهر. مردمی که می‌شد فهمید دیگر زندگی معمولی را فراموش کرده‌اند.
این تصویر با آنچه یک سال قبل در زمان شروع حمله و بعد سقوط بغداد در ذهن خیلی‌ها ترسیم‌شده بود و در همه محافل صحبت از آن به میان می‌آمد هم همخوانی نداشت. هیچ کجای شهر و هیچ لحظه‌اش نشانی از آن شادمانی‌هایی که روزهای اول ورود نیروهای آمریکایی و بریتانیایی به شهر شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌ها را پرکرده بود نداشت. موج حمله‌های انتحاری و بمب‌گذاری‌ها و درگیری‌ها میان گروه‌های تندروی سنی و شیعه ازیک‌طرف و نبرد آن‌ها با نیروهای ائتلاف که حالا از جایگاه آزادی‌بخش به اشغالگر تنزل پیداکرده بودند بخش بزرگی از عراق و بخصوص شهرهایی مانند بغداد و بصره و فلوجه را فراگرفته بود. باگذشت بیش از یک دهه از سقوط صدام تعداد کسانی که معتقدند عراق از سال ۲۰۰۳ هرروزش بدتر از روز قبل شده کم نیستند و برای درک این هم تلاش زیادی لازم نیست. در چند سال گذشته در هر سفر به عراق با هر قشری که در مناطق به‌ویژه مرکزی و جنوب صحبت کرده‌ام از آینده‌ای مبهم سخن گفته‌اند که دیگر امیدی به آن ندارند.
حالا نه‌تنها انفجارهای انتحاری به بخشی از زندگی بسیاری از مردم عراق بخصوص اهالی بغداد تبدیل‌شده که کشور از جنوب تا به شمال با پدیده داعش دست‌به‌گریبان است. این داستان شهرها و روستاهایی که یکی بعد دیگری محو می‌شوند واقعیت امروز عراق شده است. خیلی‌ها معتقدند که این کشور تاوان زنجیره اشتباه‌هایی را پس می‌دهد که از همان زمان شروع شد. حسین علاوی استاد دانشگاه علوم سیاسی النهرین می‌گوید آن‌ها که برای این جنگ برنامه‌ریزی کردند می‌دانستند که عراقی‌ها نیاز به آزادی دارند اما ظاهراً نتوانستند تشخیص دهند که به‌موازات آن باید امنیت هم داشته باشند. به گفته او با رفتن صدام سعی شد خلأ امنیتی پر شود، چیزی که هرگز اتفاق نیفتاد و کشور به‌جایی که اکنون هست سوق داده شد.
اکنون باگذشت سیزده سال پس از سقوط صدام گرچه هم آمریکا و هم بریتانیا به برخی خطاهای خود اعتراف کرده‌اند سؤال‌های زیادی هنوز درباره جوانب این جنگ باقی‌مانده. سؤال‌هایی که ممکن است حتی جوابش را در متن چند هزارصفحه‌ای چیلکات هم پیدا نشود اما بسیاری از عراقی‌ها پاسخ آن پرسش‌ها را هرروز در زندگی روزمره‌شان به‌نوعی لمس می‌کنند. شاید نشود همه بار کابوسی را که عراقی‌ها سال‌هاست متحمل می‌شوند بر دوش تصمیم تونی بلر و جورج بوش گذاشت اما حالا دیگر خیلی‌ها معتقدند آن حمله تلنگر به دومینویی بود که دیگر هرگز قابل بازگرداندن به حالت اول نخواهد بود.
مرور این جملات خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی اگرچه خیلی دیر اما درواقع نشان‌دهنده نوعی از حماقت و غرور در رهبران جنگ طلب انگلستان و ایالات‌متحده آمریکا دارد. حماقت و غروری که برای غارت نفت و ترویج فرقه‌گرایی و فتنه گرایی مذهبی باعث شده است تا هزینه آن را امروز مردم عراق بدهند.
انتهای پیام/بی‌بی‌سی پرشین

سؤال‌های بی‌جواب جنگ عراق نوشته ای است به قلم نفیسه کوهنورد خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme