https://telegram.me/empireoflies

اشعار میلاد حضرت عباس(ع)

به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ:

سرا پا حسین یا عباس
سیر تو تا حسین یا عباس

همه جا با حسین یا عباس
سخنت یا حسین یا عباس

هم تو باب الحوائج همه‌ای
هم چراغ دل دو فاطمه‌ای

آفتاب رخ تو ماه علی است
راه تو از نخست راه علی است

به دو بازوی تو نگاه علی است
دست و چشم تو بوسه گاه علی است

برده چشمت دل دو فاطمه را
دیده در گاهواره علقمه را

دست خیل ملک به دامن تو
روح خون خداست در تن تو

زخم تن حلقه‌های جوشن تو
قتلگاه تو طور ایمن تو

برتر از درک و فهم و احساسی
چه بخوانم تو را که عباسی

تو مضامین شعر ناب منی
تو وفا را چو روح در بدنی

تو به هر بزم، ماه انجمنی
تو علی یا حسین یا حسنی

نام باب المراد لایق تو است
هر که هستی حسین عاشق تو است

کعبه آرد سلام بر حرمت
جان عالم نثار هر قدمت

گوهر انبیاست اشک غمت
شهدا زیر سایه علمت

تو که هستی که شخص خیر الناس
گفت جانم فدات یا عباس

آب‌ها تشنه و تو دریایی
خسروان بنده و تو مولایی

تو علمداری و تو سقایی
تو عزیز عزیز زهرایی

روز محشر که روز وانفساست
بر دو دست تو دیده زهراست

ای ز گهواره بی قرار حسین
دل و جانت در اختیار حسین

حاضری هر کجا کنار حسین
دست و چشم و سرت نثار حسین

حرمت از نخست علقمه بود
اولین زائر تو فاطمه بود

تو علمدار لشکری عباس
شیر و شمشیر حیدری عباس

حمزه ای یا که جعفری عباس
تو فدای برادری عباس

تا کنی جان خود فدای حسین
زاد مادر تو را برای حسین

ای خجل از رخ تو زیبایی
ساقی لاله‌های زهرایی

با لب خشک و چشم دریایی
زهی از این جلال و آقایی

نه عجب با چنان تب و تابت
خاتم الانبیا دهد آبت

نه فقط یاور حسین استی
در حقیقت در حسین استی

ادب و عشق خاک راه تواند
جنّ و انس و ملک سپاه تواند

به سرشک دو دیده‌ات سوگند
به مرام و عقیده‌ات سوگند

در شرار غمت کبابم کن
میثم خویشتن خطابم کن
(۱)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
امشب است آن شب که شادى بر در دربار عشق
حلقه مى کوبد که عقل آمد پى دیدار عشق

ساقیا لبریز کن امشب ز مى پیمانه را
تا به مستى پرده بردارم من از اسرار عشق

سینه زنها سینه چاکان سینه سرخان را بگو
دست افشانى کنید آمد سپهسالار عشق

تا که سازد پرچم خودکامگى را سرنگون
زد قدم در ملک عالم میرو پرچمدار عشق

نقطه پرگار هستى گر حسین بن على است
آمد از ره پاسدار نقطه پرگار عشق

تا دهد سرمشق جانبازى به جانبازى ما
آمد آن جانباز قطعه قطعه پیکار عشق

آنکه با تیغ کجش شد قامت اسلام راست
آمد از ره تا ببوسد سنگر ایثار عشق

تشنه لب رفت و برون شد تشنه و لب تشنه کرد
جان شیرین را نثار مقدم دلدار عشق 

بر سر پیمان نشست و با عدو پیمان نبست
داد سر با سرفرازى تا که شد سردار عشق

دست داد و دست از فرزند زهرا بر نداشت
کز مقام و مرتبت شد جعفر طیار عشق

چشم داد و چشم بر خوان ستمکاران ندوخت
تا که شد سیراب از سر چشمه سر شار عشق

میشود مستور زیر ابر تا روز معاد
ماه بیند روى ماهش تا که نگردد خار عشق

از على باید چنین فرزند تا روز مصاف
همچو گل پرپر شود تا که نگردد خار عشق

شیر حق را شرزه شیرى داد حق، کز هیبتش
روبهان را مى کند در دهر تار و مار عشق

اى بنازم بر چنین ازاد مردى کز شرف
گوى سبقت برده در ایثار با اقرار عشق

آفرین بر همت مردانه اش کز یک نگه
چون على وا مى کند صدها گره از کار عشق

رحمت حق باد بر شیر تو اى ام البنین
این چنین شیرى نمودى هدیه بر دادار عشق

تا که او باب الحوائج هست دست حاجتى
شاعر ژولیده را نبود بر اغیار عشق
(۲)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
لبریز از تو گفتنم اما نمی  شود
اصلا زبان برای سخن وا نمی شود

لکنت گرفته ام و مانده ام هنوز
دم از شما زدن به تقلا نمی شود

عمری قلم گرفته و یک خط نوشته ام
بر روی دفترم اما نمی شود

وصف تو کار من نه، که کارخود شماست
مجنون که از قبیلۀ لیلانمی شود

فرض محال کردم و دیدم که باز هم
دراین خیال وسعت من جا نمی شود

ساقی بریز باده که خود را  رقم زنم
دم از ظهور حضرت صاحب علم زنم

جان دوباره ای به شجاعت دمیده اند
وقتی حماسه را به تصوّر کشیده اند

روز ازل میان تمامیّ واژه ها
نامی برای معنی مردی گزیده اند

وقتی که نام حضرتتان برده می شود
دلها رمیده اند و نفس ها بریده اند

زیبایی و وقار  و شب و صبح پیش هم
در چشمهای مست شما آرمیده اند

می خواستند زمین بلرزد تمام قد
عباس را شبیه خدا آ فریده اند

جبـر است و اخـــتیار شـدم آشنـای تو
عشق است اگر که سر بدوانم به پای تو

این شام نیست زلف دلارای دلبر است
این سرو نیست قامت شمشاد پرور است

این تیغ نیست، ابروی پیوسته ای ، کمان
این شانه نیست اوج هزاران کبوتراست

این هیبت که هست که این سان قیامت است؟
این بازوی که است که این سان دلاوراست؟

مژگان نگرکه قامت دلها گرفته است
چشمش نگر که آینه ای مهر گستر است

از هرچه بگذریم سخن دوست خوشتراست
عباس مرتضی و اباالفضل حیدراست

تو انتخاب فاطمه ای بی قرین شدی
تو سـرفـرازیِ سـرِ ام البنین شـدی

وقتی نبرد تازه نفس گیر می شود
لبخند برلبان تو تصویر می شود

وقتی به سینۀ خود می زنی گره
این شانه ها به هیبت یک شیر می شود

تو نعره می کشی و رجز خوانیت عجیب
 تا هفت آسمان پُرِ تکبیر می شود

وقتی که تیغ تیز کمی چرخ می دهی
یک دشت پرسپاه زمین گیر می شود

هر سو نگاه می کنی از کشته ها پر است
انگار ضربه های تو تکثیر می شود

موسی بگو عصای خودش را رها کند
جایی که کوه را دم تیغت جدا کند

پای شریعه چشم به چشم برادرت
آمد ولی خمیده کمر پای پیکرت

فلان هنوز چشم براه رسیدنت
چشم رباب، چشم علی، چشم خواهرت

یک دختر سه ساله در خیمه مانده  است
درانتظار دیدن لبخند آخرت

اما زبس که بر بدنت تیر خورده است
جایی نمانده است براین جان پرپرت

ام البنین نبود بگیرد سر تورا
زهرا گرفته رأس تورا جای مادرت

با تو کسی به کوچۀ غم ها گذر نکرد
با تو کسی به قامت زینب نظر نکرد
(۳)
دوباره خانه ی مولاشعار میلاد حضرت عباس(ع)ا پراز شقایق شد
دل شکسته ی گل هادوباره عاشق شد

ودسته دسته ملک خیرمقدمش آمد
حسین(ع)خنده به لب شدکه همدمش آمد

رخش چو آینه کرده دودست حیدررا
همان دودست بزرگی که کنده خیبررا

تمام بیشه ی چشمش مکان آهوها
((خوش آمدی))شده ورد زبان آهوها

برای دیدن رویت بهانه می جویم
که باتودرد دل عاشقانه ای گویم

نیازمند نسیم از غبار چشمانت
دراین ترنم پاک بهار چشمانت

ومُشک نافه ی آهوگل عسل دارد
زبان دردودلم پاره ای غزل دارد

شب تولّد زیباترین گل دنیاست
کدام ساحل دریا شبیه او زیباست؟

کنارساحل لطفت نشسته ام،دیگر
کجاروم بنشینم که بهترازاینجاست

اگرچه ام بنین مادرت بُوَد،اما
به اعتراف خودت مادرشمازهراست

کسی که بچه ی مولودکعبه شد،حتما
درون کعبه برایش تولدی برپاست

نوشته روی پلاکم(دخیل یاعباس(ع))
وتاروپود وجودم ز ریشه های شماست

کمال عشق ووفایی واوج زیبایی
شبیه عکس رخ ماه بین دریایی

واشتباه بزرگی که می شودگاهی
شبیه عکس رخ ماه نه، خودِ ماهی

که باحضورشماشاعری شده مدهوش
وروی دفترشعرش که رفته بودازهوش:

وبی بهانه ز روی تولاله می چیدم
به هوش آمدم ازروی دفترو دیدم

کسی ز شهر ادب آمده سلام کند
وحافظ آمده شعر مرا تمام کند:

((به حسن وخلق ووفا کس به یارمانرسد
تورادراین سخن انکارکارمانرسد

هزارنقش برآیدبه کلک صنع ویکی
به دلپذیری نقش نگارمانرسد))

به عشق پاک خودت مبتلایمان گردان
وراهی سفری کربلایمان گردان
(۴)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
 عشق تکرار آدم و حواست
 سیب ممنوعۀ بهشت خداست

 عشق یک واژه جدیدی نیست
 سرنوشت قدیمی دنیاست

 مثل یک ماه اول ماه است
 گاه پیدا و گاه نا پیداست

 نسل ما نسل عاشق اند اصلاً
 عاشقی شغل خانوادۀ ماست

 عشق مشق شب بزرگان است
 مثل سجاده ای که رو به خداست

 مشق این روزگار اباالفضل است
 صد و سی و سه بار اباالفضل است

 آسمان جلوه ای اگر دارد
 از نماز شب قمر دارد

 شب میلاد تو همه دیدند
 نخل ام البنین ثمر دارد

 آمدی و حسین قادر نیست
 از نگاه تو چشم بر دارد

 کوری چشم ابتران حسود
 چقدر فاطمه پسر دارد

 ای رشید علی نظر نخوری
 شهر چشمان خیره سر دارد

 باب حاجات، کعبه ی خیرات
 بر تو و قد و قامتت صلوات 

 ای نسیم پر از بهار علی
 ماه در گردش مدار علی

 چقدر مشکل است تشخیصت
 تا که تو می رسی کنار علی

 با تو یک رنگ دیگری دارد
 شجره نامه ی تبار علی

 دومین حیدر ابوطالب
 صاحب غیرت و وقار علی

 به شما می رسد ذخیرۀ طف
 همۀ ارث ذوالفقار علی

 ای علمدار و سر پناه حسین
 حضرت حمزه ی سپاه حسین

 خشکسال قدیم دنیا من
 جستجوهای پشت دریا من

 تو بر این خاک ها بکش دستی
 اگر این خاک زر نشد با من

 سر سال است مرد مسکینم
 مکش از دست خالیم دامن

 چقدر فاصله است ای دریا
 از مقام ظهور تو تا من

 تو بزرگ قبیله ی آبی
 تو غدیری، فراتی اما من

 خشکسالم، کویر بی آبم
 روزگاری است تشنه میخوابم

 کمرت جایگاه شمشیر است
 لب تو جایگاه تکبیر است

 سر ما را بزن همین امروز
 صبح فردا برای ما دیر است

 هیچ کس رو به روت نیست مگر
 آن کسی که ز جان خود سیر است

سیزده ساله حیدری کردی
 پسر شیر بیشه هم شیر است

 گیرم افتاده است روی زمین
 دست تو باز هم علمگیر است

 پسر شاه لافتی عباس
 ای جوانی مرتضی عباس

 از نگاه کبوتری وارم
 به مقام تو غبطه می بارم

 سر من را اگر بگیری باز
 به دو ابروی تو بدهکارم

 ارمنی هم اگر حساب کنی
 دست از تو بر نمی دارم

 بده آن مشک پاره ی خود را
 تا برای خودم نگهدارم

 بی سبب نیست گریه ی چشمم
 حسرت صبح علقمه دارم

 با تمامی شور و احساسم
 آرزومند کف العباسم

 زلف ما را ز مشک وا نکیند
 لب ما را از آن جدا نکنید

 پای ما را به جان خالی مشک
 در حریم فرات وا نکنید

 دست بر زیرتان نمی آرد
 آب ها این همه دعا نکنید

 تیرها روی این تن زخمی
 خودتان را به زور جا نکنید

 تازه طفل رباب خوابیده
 جان آقا سر و صدا نکنید

 تا که از مشک پاره آب چکید
 رنگ از چهره ی رباب پرید
(۵)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
باید حسین دم بزند از فضائلت
وقتی حسینی است تمام خصائلت

تعبیرهای ما همه محدود و نارساست
در شرح بیکرانی اوصاف کاملت

بی شک در آن به غیر جمال حسین نیست
آئینه ای اگر بگذاری مقابلت

ای کاشف الکروب عزیزان فاطمه
غم می بری ز قلب همه با شمائلت

در آستانه تو گدایی بهانه است
دلتنگ دیدن تو شده باز سائلت

با زورق شکسته دل سال های سال
پهلو گرفته ایم حوالی ساحلت

بی شک خدا سرشته تو را از گل حسین
سقای با فضیلت و دریا دل حسین

تو آمدی و روشنی روز و شب شدی
از جنس نور بودی و زهرا نسب شدی

در قامتت اگرچه قیامت ظهور داشت
الگوی بندگی و وقار و ادب شدی

هم چشمهای روشنت آئینه رجاست
هم صاحب جلال و شکوه و غضب شدی

باید که ذوالفقار حمایل کنی فقط
وقتی که تو به شیر خدا منتسب شدی

 در هیبت و رشادت و جنگاوری و رزم
تو اسوه زهیر و حبیب و وَهب شدی

در دست تو تلاطم شمشیر دیدنی ست
فرزند لافتایی و شیر عرب شدی

فرمانده سپاهی و آب آور حسین
ای نافذ البصیره ترین یاور حسین

بی شک تو صبح روشن شبهای تیره ای
خورشیدی و به ظلمت این شام چیره ای

تسخیر کرده جذبه چشم تو ماه را
بی‌خود که نیست تو قمر این عشیره ای

عصمت دخیل تار عبای تو از ازل
جز بندگی ندیده کسی از تو سیره ای

قدر تو را کسی نشناسد در این مقام
وقتی برای امر شفاعت ذخیره ای

ما را بس است وقت عبور از پل صراط
از تار و پود بیرق تو دستگیره ای

چشم امید عالم و آدم به دست توست
باب الحسین هستی و پرچم به دست توست

فردوس دل همیشه اسیر خیال توست
حتی نگاه آینه محو جمال توست

تو ساقی کرامت و لطف و اجابتی
این آب نیست زمزمه های زلال توست

ایثار و پایمردی و اوج وفا و صبر
تنها بیان مختصری از کمال توست

در محضر امام تو تسلیم محضی و
والاترین خصائل تو امتثال توست

فردا همه به منزلتت غبطه می خورند
فردا تمام عرش خدا زیر بال توست

باب الحوائجی و اجابت به دست تو
تنها بخواه، عالم هستی مجال توست

ای آفتاب علقمه: روحی لک الفدا
ای آرزوی فاطمه: روحی لک الفدا

ای آفتاب روشن شبهای علقمه
سرو رشید خوش قد و بالای علقمه

داده ست مشک تشنه تو آب را بها
ای آبروی آب، مسیحای عقلمه

وقتی که چند موج علیل شریعه را
کرده ست خاک پای تو دریای علقمه

لب تشنه زیارت لبهات مانده است
آری نگفته ای به تمنای علقمه

امروز دستهای تو افتاد روی خاک
تا پا بگیرد از دل صحرای علقمه

با وعده های مادرت آسوده خاطریم
چشم امید ماست به فردای علقمه

این عطر یاس حضرت زهراست می وزد
از سمت کربلای تو، سقای علقمه

شبهای جمعه ناله محزون مادری
می آید از حوالی دریای علقمه

 ام البنین و فاطمه با قامتی کمان
اینجا نشسته اند و شده آب روضه خوان

فرصت نداد تا که لبی تر کند گلو
دارد به دست، ماه حرم، مشک آرزو

می آید از کنار شریعه شهاب وار
بسته ست راه را به حرم لشکر عدو

طوفان تیر می وزد از بین نخلها
حالا شنیدنی شده با مشک گفتگو:

« بسته ست جان طفل صغیری به جان تو
تو مشک آب نه که تویی جام آبرو

ای مشک جان من به فدای سر حسین
اما تو آب را برسان تا خیام او »

اما شکست ساغر و ساقی ز دست رفت
جاری ست خون ز باده چشمش سبو سبو

با مشک پاره پاره به سوی حرم نرفت
تا با امام خود نشود باز رو برو
 
تنها پناه اهل حرم بر نگشته است
می بارد از نگاه سکینه : عمو عمو

در خیمه اوج بی کسی احساس می شود
خورشید نیزه ها سر عباس می شود
(۶)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
خدا جلوه دارد به پیشانی تو
فدای مناجات پنهانی تو

شبِ روشنِ کوچه های مدینه است
پُر از ریسه های چراغانی تو

به لب آوَرَد جان داوودها را
نوای تو اَلحانِ قرآنی تو

تو بر کوهسارِ معارف نشستی
زمین تشنه ی دست بارانی تو

حسینیه ای سفره دارد حسینی
که هر شب بود شام مهمانی تو

فراوانی از تو/سلیمانی از تو/مسلمانی ازتو/ادب دانی از تو/دعاهای روحانی از تو
به کعبه رجز خوانی از تو/احادیث طوفانی از تو/روایات نورانی از تو/عنایات سبحانی از تو
نَفَسهای رحمانی از تو/و سلمانی از تو/علی گویی از تو/علی خوانی از تو/دلِ ما و دربار سلطانیِ تو
چه خوش سر فرازی چه خوش سر به زیری
امیری حسینُ و نعم الامیری

طلوع شکوهت برایت ندارد
کَرَم خانه ی تو نهایت ندارد

به جایی که یوسف دریده گریبان
دل ما نیازی به غارت ندارد

از این محشری که به پا کرده پیداست
که رنگی به پیشت قیامت ندارد

به چشم تو غیرت/به تیغ تو صولت/به نامت صلابت/به دامن سخاوت
به بازوت قدرت/به پای تو همت/به دستت کرامت/پُری از رشادت
شهادت سعادت/بصیرت/مَهابت/فتوَت/مُرُوَت/به میدان مسلط/رجزها مُسَمَّط
که از برق چشمت همه غرق حیرت/تو از آل عصمت/تو از بیت عترت/تو قامت قیامت
علی در هدایت/علی در عنایت/علی در قداست/علی در مهارت/و نادِ علی دارد از تو حکایت
بدون تو عطری محبت ندارد
چنان سر فرازی،چنان سر به زیری
امیری حسینُ و نعم الامیری

زتیغت سپاهی دلاور بریزد
زِ تو یال و کوپال کافر بریزد

میان زمستان هم از دیدن تو
عرق از سرو روی لشکر بریزد

علی هستی و گر علی را بخوانی
فقط در نه،دیوار خیبر بریزد

از این هیبت چشمهایت بکاهُ
نگاهی نما ترس قنبر بریزد

علی گفت هنگام صفین برگرد
ز خشمت دلِ مالک اشتر بریزد

اگر پرده ریزد/مکرر بریزد/نه پر،سر بریزد/سراسربریزد/ستمگر بریزد/به هم اول،آخر بریزد
به گاهی سپاهی چو کاهی به راهی ز شاهی چو حیدر بریزد
عجب سر فرازی عجب سر به زیری
امیری حسینُ و نعم الامیری

من از جنس شبهای پر التهابم
که در بند گیسوی پُر پیچ و تابم

اگر بر حریم حرم مُستجیرم
فقط با نگاه شما مستجابم

من و لطف باب الحوائج همین بس
بگو با تو باشد حساب و کتابم

دعا کن حرم آیم و بر نگردم
که این عشق کردست خانه خرابم

خراب خرابم/خراب جوابم/تویی انتخابم/که عالیجنابم/غم بی حسابم/
زِ داغت کبابم/و مشکت عذابم/به یاد ربابم/پُراز آب آبم/که میگفت زینب/چه شد با رکابم/
کجایی سحابم/کجایی نقابم/دل زینبیه شده قرص با تو که در سایه ی بیرق آفتابم
توو سرفرازی توو سربه زیری
به نِی سر فرازی به نِی سر به زیری
امیری حسین و نعم الامیری
(۷)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
ذکر تو اهلِ تزکیه را مست می کند
حتی ردیف و قافیه را مست می کند

بلخ و حجاز و قونیه را مست می کند
در ری به اشک، قرنیه را مست می کند

نام مبارکت چقدر چاره ساز شد!
هرکس نیازمندِ تو شد، بی نیاز شد

در کشور عجم، عربی سروری کنی!
چیزی نمانده است که پیغمبری کنی!

دل نازکیم! وای اگر دلبری کنی
از کشته پشته سازی و ویرانگری کنی

آوازه ات گرفته نجف تا دمشق را
ابرویِ ذوالفقاریِ تو کشته عشق را

گیسو به باد می دهی آخر برای چه!؟
از رو کشیده هر مژه خنجر برای چه؟

صف بسته اند این همه لشکر برای چه؟
ترسیده است مالک اشتر برای چه؟

حیدر مرام، ای یلِ از پشت بی زره
خورده نگاه تو به نگاه علی گره

بخشندگیت،قصه ی دست و نخیل نیست
کوتاهی من است که دستم دخیل نیست

در خشکسال عاطفه، دستت بخیل نیست
باران بوسه هایِ علی بی دلیل نیست

سینه به سینه تا به ابد عشق رایجی
یبن الأبوترابی و باب الحوائجی

از ذکر تو لبانِ دعا قند می خورند
چینی شکسته هایِ شفا بند می خورند

با عشق تو ارامنه پیوند می خورند
در کاروکسب شان به تو سوگند می خورند

ماندم چگونه این همه اعجاز می کنی!؟
داری بدون دست، گره باز می کنی
(۸)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
قلمو را زِ طهورای بهشت آب کشید
چشم انداخت به ابروی تو محراب کشید

خواست تا یک اثر از چشم شما خلق کند
دور خورشید مداری زد و یک قاب کشید

بر بلندای قَدَر شوکت پیشانی نو
یکصد و سی و سه تا جلوه­ ی مهتاب کشید

مانده بود از لب مست تو چه نقشی بزند
که لبت باز شد و منّت ارباب کشید

خوش به حالت که از اول زده بر خال لبت
نام زیبای حسین آمد و زد بال لبت

بال زد دوروبر ساحت گهواره­ ی تو
روح جبریل و از برکت گهواره­ ی تو

پخش می کرد خدا اشک برای عالم
محشری بود شب هیئت گهواره­ ی تو

اولش نور دمیدند به هر گوشه­ ی عرش
بعد اعجاز شد و نوبت گهواره­ ی تو

خانه­ ی حیدر کرار تماشایی شد
نقل جمع همه شد صحبت گهواره­ ی تو

دوره کردند تو را هرچه قمر داشت خدا
تو رسیدی همه گفتند که گُل کاشت خدا

هوس خوردن انگور به سر داشت علی
طعمی از گونه­ ی شیرین تو برداشت علی

شربتی از قدح باده­ ی چشمت نوشید
ار خُمستان نگاه تو گذر داشت علی

از حَرای نفست  بوی خدا می­ آید
از لب جوی لبت رزق سحر داشت علی

تا بغل کرد تو را زود در آغوش کشید
اصلاً انگار همین یکّه پسر داشت علی

اشک می­ ریخت چو می­ دید یل بدر و حنین
حک شده روی دو بازوت اَنَا ذُخرُ حسین

می­ دهد یک پر اشکت به دل نیل، برات
لهله لعل لبت را زند انگار، فرات

خلقت ماه جمال تو، نه اینکه نشود
بلکه از قصد خدا آینه نگذاشت برات

عین سیبید که از بین دوتایش کردند
در نگاه تو نوشتند قتیل العبرات

عرش را قامت رعنات نگه داشته است
پس یقیناً به حسینی تو، ستون فقرات

روی قنداقه­ ی تو مشک شده نقاشی
آمدی ساقی لب های برادر باشی

باده از جام لب مست تو خوردن دارد
حکمت کار به دست تو سپردن دارد

چون مسیح است نفس های تو، صدها عیسی
در مسیر قدمت حسرت مردن دارد

روی دیوار به دیوار بهشت آوردند
دل عشاق شماهاست که بردن دارد

گفته­ ای تا بنویسند به روی علمت
نفس دشمن عباس شمردن دارد

شاخ شمشادی و آئینه­ ی حیدر شده­ ای
اول آمدنت فاتح خیبر شده­ ای

تو که هستی؟ همه بر پات سر انداخته­ اند
پهلوان ها همه اینجا سپر انداخته­ اند

معجزات عَلم و تیغ تو ثابت شده است
که تو را پیش یلان قَدر انداخته­ اند

باید از دشنه ی تو قبر خودش را بکند
هر که را بی خردان با تو درانداخته­ اند

مطمئناً همه جا بُرد نهایی با توست
با تو هرکس که درافتاد ورانداخته­ اند

دست در پنجه­ ی تقدیر تو انداخته­ ایم
سرِ خود را لب شمشیر تو انداخته­ ایم

در غیاب تو رقیبان قَدَت می گفتند
چقدر دست تو و تیر و کمانت جفتند

دشمنانت همه یا «اَینَ مَفَرّ » بر لبشان
یا که از ترس تو بر روی زمین می­ افتند

خشم کردی همه گفتند جهنم شده­ است
یا که چشمان غضب کرده­ ات اینجا خفتند

تا که ابروی تو از زیر نقابت دیدند
هول کردند حریفان تو و آشفتند

چشم­هایت همه را روی زمین می­ پاید
بیرق خیمه­ ی ارباب به تو می­ آید

آفریده دم عیسائیت اینجاها را
تکیه دادند به دستان تو موسی­ ها را

از رخت پرده بینداز برِ یوسف­ ها
تا ببرّند همه دست و سر و پاها را

آن امیری که تو را منصب سقا داده
خاک بوس تو نوشته لب سقاها را

شعبه­ ی علقمه­ ی تو شده سقاخانه
به دعایت طلبد چشم رضا(ع) ماها را

یک دل سیر زیارت به خدا می چسبد
بعدِ مشهد سفر کرب و بلا می چسبد

همچو سیمرغ، هما، فاخته­ ای، تاخته­ ای
مشک بر شانه­ ات انداخته­ ای، تاخته­ ای

تا که جان بر لب بی­ جان حرم برگردد
همه­ ی هستی خود باخته­ ای، تاخته­ ای

ذوب در جذبه­ ی احساس حسینت شده­ ای
زرهت را به جنون آخته­ ای، تاخته­ ای

کفنی را که نخ چادر زهرا دارد
بر تنت کرده­ ای و تاخته­ ای، تاخته­ ای

با چنین تاختنت محشر کبری کردی
سفره­ ی ام­بنبن(ع) نذر تو تا برگردی

تنت افتاد کنار علم دستانت
مرحبا بر علمت، بر جَنم دستانت

آه از آب که می­ ریخت به هر گوشه­ ی دشت
آه از چشم تو و عمر کم دستانت

عاقبت مزد دل سوخته ات را دادند
فاطمه آمده از پاقدم دستانت

دو نفر با کمر خرد و شکسته شده اند
سینه زنهای تو گِرد حرم دستانت

با خدا فاطمه تا آخر محشر بسته­ است
در قیامت همه­ ی کار به دستِ دست است
(۹)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)
غزل غزل بنویسم حدیث رویایی
برای اوج ادب منتهای شیدایی

برای وصف شما پای شعر می لنگد
تو انتخاب خدایی برای سقایی

تویی که منصب باب الحوائجی داری 
ندیده کس به خدا از شما جز آقایی

و کوه پیش تو انگشت بر دهان مانده
امیر علقمه از بس رشید و رعنائی

به یک اشاره ی چشمان آسمانیتان
  حریف حرمله ها میشوی به تنهایی

همیشه بروی دوشت رقیه جان میگفت
توبهترین و یگانه عموی دنیائی

تو امتداد طراوت به نو بهارانی
تو تکیه گاه و امید دل غزالانی

به پای مقدم خود سجده ی ملک داری
  تو با قبیله ی تان حسن مشترک داری

اگر چه هاشمیان بی مثال و مه رویند
ولی تو بین همه بیشتر نمک داری

ز دست و پا زدنت بین دستهای حسین 
 مشخص است که قصدی تو بر کمک داری

تو بین معنی این واژها نمی گنجی 
به روی خاک ولی ریشه در فلک داری

سوال های زیادی میان ذهن خودت
ز ماجرای کبود غم فدک داری

همیشه شرم شریعه زمشک خالی توست
که پای چشمه لبانی پر از ترک داری

هنوز آب روان حسرت لبت دارد
نگاه برادب چشم پر تبت دارد

به وجد آمده از وصل روی دلداری
که پا به پای دلش تا به صبح بیداری

کنار تربیتت رد پای مادرتوست
که این چنین ز وقار و حیا  تو سرشاری

به پای گوش توهمواره این نوامی خواند
مباد لفظ برادر به لب کنی جاری

همیشه و همه جا پیش مرگ او باشی
مباد یک نفس از او تو دست برداری

علم به دوش سحرگاه! ای ستون حرم 
برای حضرت عشقم نما علم داری

بدان که دست توسل به دامن زهرا
به بازوان ستبر تو می دهد یاری

مسیر سجده ی افلاک سوی محضر توست
دل زنان بهشتی اسیر مادر توست

ز ازدیاد حسودی ماه بر رویت  
تو چشم خوردی و آمد بلا ز هر سویت

به پای بیرق و مشک تو آسمان افتاد
عمود فاصله انداخت بین ابرویت

برای این همه جانبازی و، وفاداری
خدای بوسه گرفته ز روی بازویت

نگاه خیمه زتعظیم کردنت فهمید
نشسته مادر پهلو  شکسته پهلویت

همین که پای غریبه به خیمه ها واشد
نسیم روضه وزیدن گرفت در مویت

و کاش بودی و تا روز آخرش می ماند 
رکاب زینب کبری به روی زانویت

منم که (مسلم) این قبله گاه احساسم
همیشه و  همه جا  زیر  دین  عباسم
(۱۰)
اشعار میلاد حضرت عباس(ع)

پی نوشت ها:
۱- غلامرضا سازگار
۲- ژولیده نیشابوری
۳- محمود کریمی
۴- مجتبی خرسندی
۵- علی اکبر لطیفیان
۶- یوسف رحیمی
۷- حسن لطفی
۸- وحید قاسمی
۹- رضا دین پرور
۱۰- هاشم طوسی

انتهای پیام/مشرق

https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme