https://telegram.me/empireoflies

آقای نوریزاد، آیا “پروانه‌ها می‌نویسند” شبیه سازی تاریخی نبود؟!

به گزارش «امپراتوری دروغ» به نقل از رسانه ایران، شبیه سازی تاریخی، روشی است که خود ریشه در تاریخ دارد و استفاده از آن بسیار پر سابقه است. شیبه سازی یک روش استقرایی است؛ چراکه در آن با توجه به احتمال تکرار وقایع، سیر از جزئیات به سمت نتایج کلی صورت می گیرد .در این نوع استدلال، عقل نتیجه می گیرد که هر گاه اتفاقی چندین بار رخ داد، می توان احتمال داد که این اتفاق در آینده نیز رخ خواهد داد.

شبیه سازی تاریخی در متون دینی ما هم دیده می شود و این گونه نیست که روشی ابداعی باشد که در سال های اخیر اختراع شده است. بسیاری از آیات قرآن، سرگذشت پیامبران و اقوام و اشخاص گذشته را مورد اشاره قرار داده، خواه برای توصیه به عبرت آموزی، خواه به عنوان مژده و بشارت.

البته همواره این رویکرد، منتقدانی داشته است. برخی این نقد را وارد می کنند که شبیه سازی تاریخی، شیوه ای است که در آن وضعیت “حال” با استفاده از شرایط و مختصات “دیروز” تفسیر می شود؛ در حالی که هر دوره زمانی، شرایط مختص به خود را دارد؛ بنابراین شبیه سازی تاریخی، تصویر نادرستی از شرایط کنونی را در ذهن ما ایجاد می کند.

اما در پاسخ به این گروه، عده دیگری معتقدند نوع بشر فی الجمله دارای غرایز و امور ثابتی است که با گذر زمان از بین نمی روند. امور مثبتی همچون حقیقت جویی، عدالت طلبی و … و امور منفی مانند حرص، حسادت، قدرت طلبی، شهوات و … از این دسته اند.

موافقان شبیه سازی تاریخی اعتقاد دارند آن چیزی که اهمیت دارد و می تواند ما را به نتایجی نزدیک به حقیقت برساند، تطابق علل و قوانین حاکم بر وقایع تاریخی با علل وقایع حال حاضر است نه روابط و مشخصه های افراد.

اما مخالفان بر این عقیده اند که این شیوه، ابزار درستی برای شناخت نیست و استفاده از این روش به چند دلیل اتفاق می افتد:

۱. عدم درک و تحلیل صحیح اتفاقات و روابط میان رویدادها؛
۲. عدم توانایی در حل مسائل و روی آوردن به چاره جویی پیشینیان بدون در نظر گرفتن این مطلب که هر مسئله ای ماهیت خاص خود را دارد و نمی توان آن را به زمان و مکان دیگری تسری داد؛
۳. تلاش برای مشروعیت بخشیدن به خود و اقناع توده مردم از یک طرف و مخدوش کردن چهره حریف از سوی دیگر؛

شبیه سازی حوادث سیاسی با الهام گیری از وقایع تاریخی صدر اسلام در ادبیات سیاسی ما مرسوم شده است. ایجاد مشابهت بین سیاسیون حال حاضر با شخصیت های سیاسی دوران حکومت امام علی (ع) به ویژه طلحه و زبیر از نمونه هایی است که فراوان شنیده می شود. همچنین است مقایسه شخصیت های معاصر با حاضران در صحنه کربلا چه در سپاه حسین بن علی(ع) و چه در سپاه یزید.

یکی از کسانی که این روزها مخالف شبیه سازی تاریخی است، آقای محمد نوری زاد است. وی چند روز پیش، در “قدمگاه” با شخصی مواجه شد که از نوری زاد اینچنین تعریف کرد:”نوری زاد از نگاه من یاد آورِ دو شخصیتِ تاریخی است. یکی حُرّ و دیگری ابوذر.”

آقای نوری زاد در پاسخ گفت: “شما را بخدا اجازه بدهید نوری زاد خودش باشد. مرا با شخصیت های تاریخی مسنجید که ناگهان می بینید از بیت رهبری ندا در می پیچید که اگر نوری زاد ابوذر است و حُرّ، پس ما نیز امام علی هستیم و امام حسین بی تردید.”

حال باید از آقای نوری زاد پرسید آیا این شما نبودید که در دهه هفتاد سریال داستانی “پروانه ها می نویسند” را ساختید؟ آیا گفتگوهایی که میان شخصیت های این سریال صورت می گرفت، شباهتی میان حیات سیاسی برخی از مردود شدگان صدر اسلام با شخصیت های سیاسی روز به ذهن مخاطب متبادر نمی کرد؟ که اگر تشابهی نبود آن انتقادها و واکنش ها را در آن زمان بر نمی انگیخت.

انتهای پیام/

https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme