https://telegram.me/empireoflies

آشنایی با فعالیت‎‌‌های جامعه روحانیت مبارز

اختصاصی – به گزارش جنبش مقابله با رسانه‌های بیگانه، امپراتوری دروغ: در سلسله مطالبی، قصد داریم شما را با احزاب و گروه‌های سیاسی معاصر ایران بیشتر آشنا کنیم. در مطلب قبلی شما را با یک سری از این جریانات آشنا کردیم. (اینجا را بخوانید)

Image result for ‫سابقه جامعه روحانیت مبارز‬‎

تابستان ۱۳۵۶

جامعه روحانیت مبارز؛ تقریبا موسسین و بنیانگذاران حزب جمهوری اسلامی همان موسسین و بنیانگذاران جامعه روحانیت بوده‌اند. اعضای شورای مرکزی جامعه عبارتند از: محمدرضا مهدوی کنی، اکبر هاشمی رفسنجانی، محمد یزدی، علی اکبر ناطق نوری، خسرو شاهی، غیوری، محی‌الدین انواری، محمدعلی موحدی کرمانی، محسن مجتهد شبستری، محمدامامی کاشانی، حسن روحانی، عباسعلی عمید زنجانی، سیدرضا تقوی، عبدالحسین معزی، عبدوس، مطلبی، هزاوه‌ای همدانی.

به طور کلی مواضع و دیدگاه‌های جامعه روحانیت مبارز بدین شرح است:

۱-از لحاظ سیاسی: ولایت‌فقیه را به عنوان یک عنصر مهم تلقی می‌کند و آن را محور نظام و ستون انقلاب می‌داند. همچنین مشروعیت نظام را از ولایت‌فقیه می‌داند و بر التزام عملی به ولایت‌فقیه و بر نقش مردم و رای و حضور آنان در صحنه تاکید می‌کند.

۲-از لحاظ اقتصادی: به بخش خصوصی و مشارکت مردم و کاهش نقش دولت توجه ویژه‌ای دارد.

۳-در امور فرهنگی: یک گرایش سنتی قوی را تجویز می‌کند و بر حفظ ارزش‌های معنوی انقلاب تاکید دارد.

۴-در سیاست خارجی: نگرشی باز دارد یعنی اینکه ما عضو جامعه بین‌المللی هستیم. باید رفتاری داشت که دیگران ما را تحمل کنند؛ اسرائیل را رژیمی نا مشروع ‌داند و ارتباط با آمریکا-به عنوان شیطان بزرگ- را نیز در حال حاضر و پیش از اجرای شروط حضرت امام (ره) نفی می‌کند. همچنین معتقد به برقراری ارتباط بر اساس عزت و اقتدار است.

۵-حفظ آزادی: مطروحه در قانون اساسی همانند (اجتماعات، آزادی بیان و…) یک اصل اساسی و بنیادی است.

ریشه اختلافات و تحولات داخلی در جامعه روحانیت مبارز همان زمینه‌ها و علل دودستگی در درون حزب جمهوری اسلانی می‌باشد.

با طرح مسئله «حدود اختیارات ولایت‌فقیه و قلمرو وظایف آن» در درون سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی جناح‌بندی‌های سیاسی شکل گرفت. گروهی معتقد به «فقه سنتی» (با تاکید بر استناد به شیوه‌های جاری در حوزه‌های علمیه و استنباط فقهی و اجرای احکام اولیه در نیازهای جامعه) و گروهی معتقد به «فقه پویا» (با تاکید بر نوآوری و تحول در شیوه استنباط از فقه و اینکه برخی مشکلات جامعه با احکام اولیه قابل حل نیست و لازم است به احکم ثانویه عمل کرد) شدند. علاوه بر این در خصوص «حدود و نحوه اختیارات دولت» به ویژه در زمینه مسائل اقتصادی «مشارکت مردم» و «واگذاری کارها به بخش خصوصی» نیز مباحثاتی بروز کرد.

مناقشات اصلی عمدتا در حوزه بحث اقتصاد بود مباحثی چون«حمایت از مستضعفین»، «مناسبات کارگر و کارفرما» مورد بحث و گفت‌وگو بود. این دلایل ابتدا موجب اختلاف و انشعاب در سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و سپس انحلال آن شد. همین اختلافات و دیدگاه‌ها در درون جامعه روحانیت مبارز تهران نیز وجود داشت که در دوران مجلس دوم و کابینه مهندس موسوی نمایان بود اما به طور رسمی اعلام نشده بود. اوج اختلافات در آستانه سال ۱۳۶۶ بود. سه تن از اعضای شورای مرکزی جامعه روحانیت با خروج از این جمع و با حضور در جمع دیگری تشکل «مجمع روحانیون مبارز» را با موافقت امام خمینی (ره) رسما اعلام کردند.

گروه‌های همسو با جامعه روحانیت عبارتند از: جمعیت موتلفه اسلامی، جامعه اسلامی مهندسین، جامعه زینب (س)، انجمن اسلامی پزشکان، جامعه اسلامی کارگران، انجمن اسلامی اصناف بازار تهران، جامعه اسلامی دانشگاهیان، جامعه اسلامی دانشجویان، جامعه اسلامی فرهنگیان، جامعه وعاظ تهران، کانون اسلامی فارغ‌التحصیلان شبه قاره هند.

 

۲۸/۵/۱۳۵۶

جبهه ملی چهارم؛ با ایجاد فضای باز سیاسی در سال ۱۳۵۶، اتحاد نیروهای جبهه ملی با همراهی احزاب جامعه سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران، حزب ایران و حزب ملت ایران اعلام موجودیت کرد و دکتر حسیبی به عنوان رئیس شورای مرکزی و سنجابی، بختیار، فروهر، رضا شایان و مشیری به عنوان اعضای کمیته مرکزی آن انتخاب شدند.

جبهه ملی چهارم خود را اپوزیسیونی در داخل رژیم می‌دانست که حالتی میانه‌رو داشت و می‌خواست سلطنت و رژیم سلطنتی حفظ شود اما در چارچوب قانون اساسی رفتار کند.

انتهای پیام/

جامعه روحانیت مبارز؛ تقریبا موسسین و بنیانگذاران حزب جمهوری اسلامی همان موسسین و بنیانگذاران جامعه روحانیت بوده‌اند.

بررسی کلی

امتیاز کاربر: اولین نفر باشید.
0
https://telegram.me/empireoflies

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

theme